Dag 9,

Raymond:

Heerlijk geslapen wat een traktatie zo’n chateau cadeau, om half negen stond het ontbijt klaar met koffie, jus d’orange uit pak, ik dacht appel-perenstroop maar na openen van de pot was die al uitgelikt. Fietsen gepakt en op weg naar de volgende camping. Het is zondag en alle winkels zijn dicht onze koffiepauze schiet erbij in. Dan begint het weer hard te regenen en de wind staat vandaag in tegenovergestelde fietsrichting. We schuilen in een kerk waar alleen het voorportaal van toegankelijk is. Na raadplegen Google zien we een truckersrestaurant op 4 km en rijden door de stortregen, aangekomen is die dicht. Later klaart de lucht en fietsen we door. De benen voelen goed en de eerste optie voor de camping slaan we af en rijden we 15 km door naar de volgende waar we ook willen eten. jammer, deze bestaat niet meer en in de buurt is geen andere slaap locatie. Na een zoektocht via Google maps, Google en meer, komt Leon met het voorstel om door te gaan naar Dijon Centre Ville waar een behoorlijke camping is. Een lange tocht, maar goed, voor de planning en wat ik geweldig vind, in 9 dagen van huis naar Dijon meer dan 800 km totaal. Over de helft, geweldig toch?

Leon:

Noem het de dag van de teleurstellingen. Maar ook van de vordering. We zitten in fucking Dijon! De stad die ik alleen ken van hard langsrijden. Daar fiets je dus gewoon heen in 9 dagen. 815 kilometer op de teller. 14 graden op de thermometer. Niet normaal. Ik wist niet dat dat kon. Vandaag de eerste 25 droog en toen begon het. Zelfs met regenjas aan had ik het echt koud. En half uur in een kerkhal geschuild. De rest van de kerk zat op slot. Raar. Maar goed. Dolblij met google maps die 3 km verderop en restaurant wist langs de snelweg. Dicht. Dan maar door naar een plaatsje met meer mogelijkheden. Het werd droog. De beentjes draaiden soepel. Het plaatsje is een slaapstadje. Niks open. Niks. Veel dorpjes hebben trouwens niet eens wat om niet open te zijn. Deze wel. De camping dat laten we links liggen. Te vroeg. We gaan verder. Is sur Tille is het doel. We rijden er bijna fluitend heen. Het is immers droog. De plaats heeft potentie. Er is Kermis, er zijn restaurants die heus wel open zullen gaan als wij de tent hebben staan. De plaatselijke camping is niet te vinden. Na drie rondjes weten we het zeker. De camping bestaat niet meer. Dat sta je dan met je goeie gedrag. De eerstvolgende is 25 km verderop. In de bergen. No way. 2 kilometer met 10 % stijging gaan we niet doen. Dan maar door naar de binnenstad van Dijon. Half zeven rijden we door de stad. We zouden een biertje doen en dan naar de camping. Puntje bij paaltje vraagt ray in de stad: biertje doen? Ik zeg nee. Eerst de camping graag. En dat na meer dan 100 km vol teleurstelling. Ray niet blij. Ik sorry. Ray niet blij. Maar op de camping, met beetje wifi komt alles weer goed. De tenten staan. En wij zitten lekker Bourgondisch onder een luifeltje te genieten van het Bourgondische leventje. Met een flesje Pinot Noir. La vie est toch wel belle

 

.image image

2 reacties

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment