Dag 7,

Raymond:

Na een heerlijk ontbijt vertrekken wij om 9.00 uur en er staat een monsterrit te wachten, het eerste stuk voor de koffie gaat prima. De benen willen en de billen voelen goed al kan ik probleemloos de contouren van mijn zadel herkennen ook als ik er niet op zit. We hebben de pot weer moeten vullen en Leon trekt nog wat geld uit de muur nadat hij een eeuwigheid moet wachten op twee bejaarden die voor het eerst een geld automaat zien, druk op JA. De koers gaat verder en na 75 km stoppen we voor de lunch, het weer is goed, zonnig en weinig wind. Meneer de vos duikt op uit een weiland vlak voor ons langs we moeten zelfs remmen om hem niet te raken, en sprint weg met waarschijnlijk een muis in zijn bek. Na 117 km komen we stuk aan op de camping en dat is maar goed ook, benen krijgen de pedalen bijna niet meer rond en de laatste klim naar de campeerplaats is bijna te veel. Hier ontdekken wij dat de kabels van de Garmin vergeten zijn in Verdun. 650 km gereden in 7 dagen en vanavond gaan we de route verder bekijken misschien dat we de Alpen toch vermijden.

Leon:

Een week. Een week zijn we nu onderweg. En dat voelen we. Vandaag een etappe van 116km. Met weer 1000 hoogtemeters daarbij. We zijn gesloopt nu. De steile heuvels zijn het ergst. 16% kregen we vandaag te verstouwen. We vonden het vreselijk. Met al die kilo’s achterop is dat bijna niet te doen. Het is dat het korte klimmetjes zijn. Dat doet ons het ergste vrezen voor de alpen. Sterker nog. We zitten enorm op één lijn. We kunnen ons allebei niet voorstellen dat we daarover komen met die zooi. En dan de pijntjes. Rays achillespees blijft vervelend doen, maar dat hoor je hem niet over. Onze vingers tintelen na te lang in dezelfde houding te staan. De steenpuist die ik na mijn tocht uit Noorwegen had ontwikkeld meldt zich ook weer. Allemaal wel te handelen, maar in combinatie met toenemende zadelpijn begint het pleziertochtje toch een zware onderneming te worden. En dat moet ook. Niet voor niks verklaarden velen ons voor gek voor we vertrokken. En al die pijntjes vallen in het niet, als je het vergelijkt met de pijn die ik had toen ik ergens bovenop een berg, toen ik op Ray moest wachten, die tatoeage liet zetten van het logo van Raycycle

.image  image

2 reacties

  1. Hoi mannen,
    Wat zijn jullie kanjers. Wauw een klim van 16 % is zeker heel heftig. En dan 117 km is een héél eind. Een dag het gevoel hebben: waar ben ik noumee bezig, is heel normaal. Ik hoop dat het vandaag beter ging. Blijf genieten!!
    Ik weet zeker dat jullie het gaan halen (misschien niet over de alpen, maar in het dal is het ook mooi) ??

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment