Dag 6,

Raymond:

Dit is de dag dat we België achter ons laten en hopelijk ook de regen. Op weg naar Frankrijk met een lange route voor de boeg naar Verdun. Eerst bij de Spar een chocolade broodje gegeten en het stuur richting la douce France gezet. Na 3,5 uur trappen hebben wij zin in koffie en iets te eten maar elk dorp dat wij doorrijden is geen teken van leven en wat lijkt op een restaurant is gesloten, dus dan maar door en door en door. Veel eerder dan gepland zijn we in Verdun en gaan de intermarche in voor nieuwe remblokjes, jammer alleen dat deze niet passen op onze trekkingfietsen (lees: miskoop van de dag). Op de camping aangekomen worden door Paul en Marjo (vrienden van Leon) hartelijk met een koud biertje ontvangen en daarna wordt er heerlijk voor ons eend gekookt, een goede wijn en koffie met Armagnac en chocolade toe. Erg luxe om zo te arriveren en als toegift is ons een ontbijt met warme broodjes toegezegd. Top!
Leon heeft het volledige kaartenboek van Paul door gekeken en de benodigde pagina’s uit het Michelinboek gescheurd voor het geval Garmin andere ideeën over de kortste route heeft. Morgen een lange trip en veel zin om Frankrijk verder te verkennen.

Leon:

Vandaag de dag van de mijlpalen. De 500 kilometergrens is gepasseerd, we hebben de Ardennen getrotseerd en we zijn naar Frankrijk gefietst. De hele dag in de stralende zon. Onderweg zouden we vier plaatsjes van betekenis doorrijden voor een lekkere bak koffie of een lunch. Helaas was Virton nog niet wakker om kwart voor tien. Marville was reeds jaren geleden verlaten, wat extra sneu was omdat we er een extra berg van 100 meter voor op moesten fietsen. En garmin vond het grappig om ons via een middeleeuwse trap het dorp uit te sturen, om daarna te melden dat we wel weer even diezelfde berg op moesten voor het vervolg van de reis. Nog steeds slechts terend op een chocoladebroodje van de spar van die ochtend, bleek Damvillers op zich wel iets van eten te willen verkopen aan uitgemergelde fietsers, maar niet tussen 12.30 en 15.00 uur. We kwamen er om 12.35. Gelukkig ontdekte ik dat de deur van het plaatselijke gezondheidscentrum open was en tot ons grote vreugde stond daar een volle waterkoeler. Met koude bidons dan maar in één ruk naar Verdun. Daar wist ik van terrasjes aan de Maas en daar zouden Paul en Marjo ons vorstelijk onthalen met een canard avec pommes en harico rouge en vin verts.

Bijna dreigde Ray de vriendschap te beëindigen, toen we enkele kilometers voor verdun langs een restaurantje reden. En niet stopten. Omdat ik voorop reed en net deed of ik Tom Dumoulin was. Ik wist wel dat hij dat graag wilde stoppen, maar mijn overtuiging was dat een biertje toch veel lekkerder zou smaken bij de finish. En we waren er immers toch bijna? Fout gedacht.

Maar alles is snel vergeten na een heerlijke tussenstop aan de maas en het eerder genoemde onthaal op de camping. Paul en Marjo hadden ons plekje al gereserveerd, koude biertjes, riët en zelfgemaakte tomatentapenade klaargezet. Het begin van een fantastische bijkom en bijpraat avond. Die nog niet ten einde is. Maar dat geldt wel voor de eerste 33,3% van deze trip.

imageimageimage

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment