Dag 5,

Raymond:

Vanmorgen vroeg vertrokken en ook nu worden we uitgeblaft niet door “Le patron de camping” maar, een zwarte herders hond. Het is gestopt met regenen en de voorspellingen lijken goed. Dit is voor mij de mooiste route tot nu toe bij Houffalize ontmoeten we een fietser die ons la Rafel (oude spoorlijn) adviseert, deze weg gaat door naar Bastogne ons volgend reisdoel. Echt een geweldige tocht met beekjes, tussen rotsen door en langs mooie vergezichten en donkere bossen. Hier zien we twee jongen vossen liggen die net voordat wij naderen het bos in rennen, later zien we nog een vos die de weg oversteekt en op een akker nog even omkijkt welke twee gekken hem passeerden. Ik kan zo genieten van de afdalingen met meer dan 50km/h naar beneden suizen en alleen het windgeruis en het grommen van het rubber op het asfalt, tranen in de ogen. Na een heerlijke pizza in Bastogne en een fikse regenbui bij de laatste 40 km naar de camping in Marbehan. Bijna aangekomen hebben we zin in een biertje maar de ober met lichamelijke handicap doet er bijna 1,5 minuut over om bij onze tafel te komen en de bestelling op te nemen, ik stik bijna van het lachen, heb ik zo lang gewacht op een biertje treffen wij dit. Op de camping aangekomen neemt Leon een verfrissing in het stromende beekje.

Leon:

Morgen naar Frankrijk voor de volgende mijlpaal.
Wat een dag. De leukste tot nu toe. Prachtige plekken, lekker weer en bijzondere voorvallen. We waren blij de camping des 3 arts te verlaten. Wat een ongastvrij en duur aftandse camping was dat zeg. En vies. S nachts veel regen s ochtends droog richting Houffalize. Ooit was ik daar met rj en David in de buurt in een huisje. Marnix zou en dag later komen en dus hadden we op het kruispunt richting ons huis Marnix op de wegwijzers geplakt. Ray en ik zaten in een lange afhaling toen er plotseling wegwerkzaamheden waren met tijdelijke stoplichten. Tijdens dat wachten herkende ik de plek: exact dat kruispunt van de Marnix borden. Zonder stoplichten waren we er ongetwijfeld heel hard langs gescheurd en had ik niks herkend. Nu geloof ik niet in toeval en ik heb veel aan Marnix gedacht tijdens de voorbereidingen op deze reis. Ik heb hem tijdens zijn depressie aangeraden eens naar de middellandse zee te gaan fietsen. Dat zag hij niet zitten. Maar dat ik nu net op die plek moest stoppen. Geweldig.

Het volgende wonder vond een half uur later plaats. Waar we ons een slag in de rondte omhoog trapte, stopte ik even omdat ik de weg niet kon vinden. Ray kwam erbij en een oud mannetje op een elektrische fiets vertelde ons dat we en stuk van het parcours Luik Bastenaken Luik aan het fietsen waren. Het leek ons zo’n irritant bemoeialtje. Das mooi, zeiden wij, we moeten immers richting Bastogne. Jullie zijn gek, was zijn reactie. Dat lukt jullie nooit. Neem toch de Ravel. Nou…daar hadden wij wel oren naar. De man bleek het gebied op z’n duimpje te kennen en reed ons naar de start van de oude spoorbaan die nu mooi geasfalteerd was. Zonder hem was deze etappe veeeeel zwaarder geweest. Wat een engel. Weer op precies het juiste moment op de juiste plaats. En wij passen wel op om iemand gelijk als irritant terzijde te schuiven.

Mede hierdoor werd de hele dag een feest. De hoosbui in Bastenaken trok over vlak voor we weer vertrokken. De pizza dat was heerlijk en onder een stralende zon daalden wij meer dan dat we klommen. Mooier kan toch niet? Met onze tent aan een beekje waarin ik heerlijk kan spetteren. Met water met zo koud als dat uit de douche van Ray. Het enige smetje op een vlekkeloze dag. En zo werd een dag waarvan we niet wisten of we die volgens plan zouden volgen de mooiste tot nu toe. Morgen naar Verdun. Een dag over de slagvelden. Ook heeel bijzonder.

imageimageimageimage

1 reactie

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment