Dag 4,

Raymond:

Vanmorgen droog en de zon kwam sterk door dus alle vocht van vorige dag was snel verdampt, Leon bakt eieren met spek en kaas en dat smaakt weer bijzonder lekker. Fietstassen pakken en klaar voor de dag, geweldige route naar het circuit van Spa Francorchamps : een van de mooiste tot nu toe, steile beklimmingen en mooie afdalingen het gaat voorspoedig, maar in de verte horen we de donder en na de lunch houden we het ook niet droog, regenjassen aan en trappen. De route gaat verder over een oude spoorlijn alleen maar naar beneden. Aangekomen in Trois Pont waar we boodschappen doen rijden we tegen een muur aan, een berg zo steil die we nog niet eerder hebben meegemaakt nog 15 km voor de camping, worden wij het bos in gestuurd, paden waar mountainbikers van smullen maar voor ons met alle bepakking een hel. Van een welkom ontvangst bij de camping is ook geen sprake Le patron spreekt alleen Frans en klopt ons 30 euro uit de zak maar dan hebben we wel hoog gras waar de tent op mag staan.

Een mooie dag zeker de route door Les Ardennes.

Leon:

Het had vooraf het gevoel van een soort rustdag. Slechts 50 kilometer inclusief het circuit van Spa. Het werd door ons iets anders ervaren. Rond 1015 hadden we de boel redelijk droog en gingen we in de zon op pad. Hopelijk op weg naar een camping met wat meer bedrijvigheid. Ray is niet zo van heel de camping voor jezelf en gooi het geld maar in de brievenbus. De eerste beklimming ging lekker. Het was warm en garmin viel maar één keer uit. De afdaling bij francorchamps ging als een malle. Zo goed zelfs dat de zorgvuldig door mij uitgestippelde route langs het circuit door ons gemist werd.

In stavelot zagen we de bui al weer hangen. De zon maakte plaats voor dikke druppels. En tussen de Nederlandse pensionados laafden wij ons aan brood en dat ene drankje dat België bestaansrecht geeft. Maes was dit keer het merk. In het droge reden we en fantastisch stuk oude spoorlijn, omgetoverd tot fietspad: Ravel heette die. Onthoud dat voor als je geïnspireerd door ons verhaal deze tocht ook gaat maken. Weet dan ook dat je in trois ponts kapot gaat op een klim van 500 meter die je in één keer 100 meter omhoog brengt. Daar gebeurde hetgene dat ik had willen vermijden deze tour. Ik stapte af en duwde mijn fiets omhoog. Terwijl Ray zwalkend wel de top op de pedalen haalde. Ik kon hem lopend bijhouden. Maar ook hij kon op de laatste klim niks anders meer dan lopen en duwen. Onverharde weg zei garmin al. Maar wij eigenwijs. Garmin zegt wel vaker wat. Het was het domste wat we tot nu toe hebben besloten. In de regen over keien en modder 100 meter omhoog. En ook weer omlaag. Niet te doen! Maar we deden het wel. Onze remblokken zijn versleten. Maar onze naïviteit is onverwoestbaar!

imageimageimage

2 reacties

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment