EemNiels

 

Raymond,

Gosternokke dit was een heftige dag…

Wij zijn goed uitgeslapen na een lange boerennacht, pakken wij de spullen in alsof wij dit al weken doen maar dag twee is een hele pittige. De route begeleiding geeft 104km aan en de buienradar regen maar we moeten door. De eindbestemming Valkenburg is wel geweldig dus we stappen op en zijn onderweg. Na 50 meter geeft de Garmin aan links af te slaan maar daar is al een tijdje geen weg meer dus keren we ons karretje om en rijden via een andere weg terug naar de geplande route. Dan veranderd het asfalt in blubberige zand weg en knarsen (onze tandwielen) er flink oplos. Het boerenpad wordt asfalt en een prachtige rit richting Valkenswaard volgt, daar doen we het eerste bakje koffie en fietsen door naar Belgie. Deze route is alleen maar rechtuit tot we bij een kanaal aankomen (leon weet misschien de naam van dit kanaal). Ook dit weer lang rechtdoor en mijn rechterknie doet vervelend iedere trap een zeurende pijn maar ik nog niet. Dan is het lunch tijd en Vlaamse friet voor mij en een visburger voor Leon (deze komen later bij de Maas nog een paar keer boven boeren). We worden gewaarschuwd voor code Geel door de restauranthouder, harde regen en windkracht 5, maar we moeten door. Na enkele km gaat het los en echt los en schuilen we onder een viaduct. Als de regen minder wordt fietsen we verder en gaat eigenlijk nog redelijk lekker op mijn knie na. We moeten over de Maas maar deze pont hadden we niet gereserveerd en vaart dus niet, nu maken we nog wat extra kilometers. Het laatste stuk vanaf vliegveld Maastricht is de koek voor mij wel op en martel ik het laatste stukje naar Valkenbug met mijn wingmate dicht in de buurt. Een heel mooie dag maar wel een super zware. We verdoven ons met een heerlijke fles rode wijn en gaan wederom vroeg naar bed denk ik.

 

Leon,

Zo’n decathlontent die compleet verduistert, wat een uitvinding. Ik moest zowaar door de wekker worden gewerkt. En dat terwijl we er voor ons doen ook heel vroeg in lagen. Brabantse nachten zijn inderdaad lang, maar niet op de manier die Arie Ribbens ons voorspiegelde. Opstartverschijnselen.

Dag 2 is altijd het zwaarst besloten wij. Je lijf is nog niet gewend aan zulke overdreven inspanningen en tegelijk vraag je er op dag 2 het uiterste van. Dit zou deLangste Etappe worden en dat werd het. 10km meer nog dan gepland.  Dankzij de overstromingen in Limburg van een paar weken geleden. Geen idee hoe Valkenburg erbij zou liggen.

Het begon gelijk bagger. Al heel snel kwamen we op zandwegen die vol blubber lagen. Al snel moest ik met een stokje de wielen en remmen aardevrij maken. Gelukkig na een km of 2 weer asfalt. Op naar Eindhoven. Het gaat stroef. We zijn blij met elk stoplicht dat op rood staat. En teleurgesteld als ie direct op groen springt. We besluiten niet in Eindhoven de eerste koffiestop te houden en kachelen door naar Valkenswaard. Voor Ray bekend werkterrein. Voor mij een eerste kennismaking. Ik schrik even van het platte Brabantse accent.

Al snel laten we Brabant achter ons en rijden we België binnen. Als grensfetisjist weet ik snel een dame te strikken die een foto van ons maakt bij het grensbord. Als je die heel goed bekijkt zie je allemaal zwarte beestjes op en om ons. Muggen. Die wonen daar zegt de dame. Vanwege de Dommel.

We rijden een verrassend mooie route door Belgisch Limburg. Langs een kanaal. Het Zuid-Willemsvaart, zoals iedereen wel weet. Met perfect asfalt. En nog een stuk langs het kanaal. En daarna nog een stuk. Lekker in de zon inmiddels. Billen, polsen en knieën beginnen zich te roeren. En het energielevel daalt. Er wordt weinig gezongen. Er wordt soms zelfs bijna vergeten te genieten!

In een wanhopige poging een eet- en rusttentje te vinden, rijden we met een grote boog om de grootste plaats in de omgeving. Knap. We belanden nog wel in een gehucht waar meestal niks is of anders tenminste gesloten. Maar nee: een bordje: ‘t Volle Bekske. Wat een oase in een woestijn van niks. We proppen ons bakkes vol en trappen weer door. In het zonnetje. De man van ‘t Bekske mompelt nog wel iets over code geel, maar wij zijn volledig gevaccineerd, dus wie kan ons wat?

Na 3 kilometer nog een eettent. Vanaf het terras worden we toegeschreeuwd. In bijna onverstaanbaar Vlaams, maar de strekking was dat we beter bij ze konden schuilen voor wat komen gaat. Wij bedanken vriendelijk en trappen ons richting het onheil. Het gespetter begint.  Ondanks wat halve stops onder een viaduct, laten we ons flink natregenen. Op naar de Maas. En dan nog maar een klein stukje. Maar de veerboot over de Maas vaart niet. Terwijl het water toch echt weer kabbelt als vanouds. Dat wordt een lichte omweg via Maasmechelen en zo gaat deze tocht nu de boeken in als de op een na langste langste ooit: 114 km. En hulde voor Ray die met een niet te onderschatten pijn in zijn knie de laatste 15 kilometer wist die te trappen. Zo graag wilde hij ons doel halen. En nu zitten we hier, op de berg die niet nat werd bij de overstroming van de Geul. Na te genieten, te gloeien en te herstellen. Morgen gaan we echt het land uit. Allez!

 

7 reacties

  1. Goed bezig mannen ,respect.. Gelukkig, dag 2 zit erop, die kan je kennelijk maar beter gehad hebben. Veel succes Ray met de knie en dank voor jullie mooie verslagen.
    Het is weer genieten en kijk alweer uit naar verslag van dag 3. Succes morgen!

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment