Raymond,

Na een zeer gezellige avond voor de tent zijn wij tevreden naar bed gegaan met als doel deze dag een monster tocht te maken. Navigator Leon heeft thuis al een mooie route geladen in zijn favoriete speel elektronica Garmin. Het gaat twee afslagen goed maar dan worden we doelloos een beklimming opgestuurd om vervolgens na enkele hoogte meters weer te eindigen op de weg waarop wij reden. Een grrr geluid uit Leons mond met de woorden:” hier kan ik zo slecht tegen”. Even later herken ik de route die wij gister middag reden met een enorme klim waar Leon als Pollema tegen opfietst. Nadat hij 100 meter vooruit is bedenk ik mij dat hij mijn tijd van gister probeert te breken, ik ben ondertussen te ver weg en besluit de berg rustig te beklimmen we moeten immers nog een stukje en zijn net begonnen. Een zwaar hijgend en druppelde vriend staat triomfantelijk boven te wachten en ik weet het is nu ernst.

De tour gaat verder en de eerste stop is op een prachtige panorama terras met uitzicht over de vallei, twee kopjes koffie worden genoten en in het heerlijke ochtend zonnetje zitten de twee vrienden te genieten.

Verder naar Dochamps met hier en daar een pittige klim, niet zeuren hier komen we voor, al vind ik het afdalen leuker.

Dan wordt het tijd voor, ja wat anders, een middag biertje en mijn maatje had hiervoor een geweldige locatie in de route opgenomen bij een stuwmeer. We zitten zo lekker dat er ook maar een tweede Jupiler in glijd, waar ik later deze dag misschien last van heb.

Nog 12km naar La Roche en het klimmen gaat mij minder goed af, ook staat er straffe wind maar in het wiel van Leon prima te doen. Dan de laatste afdaling naar onze camping en met hoge snelheden zakken we richting dorp waar een grote puntzak friet de beloning is.

Een top dag met heerlijk weer, waar het in Nederland noodweer is zitten wij in zwembroek aan de rivier.

Ohja de eerste beklimming is voor Leon maar, de bergen daarna ben ik voor de bolletjes trui gegaan, deze zit in mijn tas maar mag pas in de Alpen 2018 worden gedragen.

Zover…

Leon,

Vandaag moest het gebeuren. Hiervoor waren wij naar de Ardennen getogen. Een dag zonder bagage de bergen trotseren. Ik had er zin an. Al reed ik met nog een flink gewicht aan onmisbare spullen en etenswaren van de camping. Om volstrekt onverklaarbare reden stuurde garmin ons een berg op die niet op de route lag. Goed voor de extra hoogtemeters. Ik wilde immers mijn record van 1090 meter verbeteren. Maar we daalden uiteindelijk weer naar dezelfde weg die we verlaten hadden. Foeterend op de techniek, maar genietend van de prachtige natuur en het dito weer, begonnen we aan de eerste serieuze klim van de dag. Toevallig ook gisteren door ons reeds beklommen. Ik ontdek dat ik een louzy tourrenner zou zijn. De route verkennen is aan mij niet besteed, want ik word opnieuw verrast door de lengte een de steilheid van de klim. Toch probeer ik mijn record te breken en ik fiets me het schompes. Ik laat Ray achter me en denk veel sterker te zijn dan gisteren. Helaas zegt Ray dat hij zich expres in heeft gehouden op deze eerste klim. Haalt iets van de glans van mijn zege af, maar ach…ik zal nu wel King of the Mountain zijn. We vervolgen de klim nu over onbekend terrein en een geweldige toch naar ruim 650 meter boven NAP zorgt voor het verbreken van mijn PR qua langste klim. 360 meter nu. Top. En op die top kiezen we voor een bak koffie op een panorama terras. We dalen gevoelsmatig weer 100 meter, maar de plek blijft top.

Monter vervolgen we onze weg met lange afdalingen, straffe klimmetjes en weigerende garmins. Op een afdaling stuiter ik met 50/u door een kuil, wat ook zo maar minder fraai had kunnen aflopen. Belgen en asfalt…Zucht.

We koersen af op het meer van Nistamont, via het dorpje Frissy of zoiets. We duiken een kleiner afdaling in van zeker 20%. Echt als in een achtbaan. Ranzig. Waanzinnig en leuk. Het stuwmeer ligt er weer prachtig bij. Mijn derde bezoek, weer in een compleet andere context. Maar weer heel tof. Misschien moet mijn as daar maar worden uitgestrooid. Niet die van mijn sigaar die ik daar als beloning oprookte, maar van mijn goddelijke lichaam waar ik zoveel van heb momenteel. Ik neem mij daar wel voor 10 kilo af te vallen voor onze tocht naar het gardameer. Dat scheelt een hoop omhoog zeulen.

De laatste 15 km beginnen met een zware Klim naar Nistamont zelf, gevolgd door windje mee en een superafdaling naar la roche. De rest van de middag, na een zak patat in het dorp bestaat uit jupiler en levend verbranden aan de ourthe (op deze onverwachte zon overgoten zomerdag) en een lekker diner in de stad tot slot. Morgen nog een toetje in de vorm van spa. Wat een weekend. Wat een mooie tijd.

1 reactie

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment