Dag 17,

Raymond:

Een stralende dag en weer sinds lange tijd een bergetappedag. Al snel klimmen we in korte tijd naar grote hoogte, ik was even vergeten hoeveel pijn dit kan doen maar, hoe langer het duurt, des te meer wen je eraan en de volgende steile klim schakel ik minder terug en gebruik meer kracht: zo kom je sneller boven, herstellen van de inspanning gaat verrassend snel. Leon is iedere keer sneller boven maar het verschil wordt kleiner. Een prachtige route boven Aix de Provence langs en door de vallei met mooie uitzichten en rustieke Franse dorpen waar we af en toe rust pakken, eten en soms een biertje drinken.

De hele reis gaat voorspoedig maar bijna elke dag wel een teleurstelling, vandaag de camping, 3 sterren en het ontvangst beloofd veel, de plek voor de tent is prima (helemaal boven op de berg, als bonus klim voor fietsers). Als de tent staat ga ik richting zwembad (lees bar) en zie dat deze gesloten is zoals bijna alles in Frankrijk. De camping is nog niet klaar er wordt overal nog druk geklust en de eigenaar adviseert ons een restaurant omdat zij niks te eten kunnen maken. Het is maar een paar km verder en een stukje berg op, we besluiten het erop te wagen en na 2,5 km steile klim begint het humeur van Leon te veranderen ik hoor geen gevloek maar mooie volzinnen komen niet uit zijn mond, daarna verandert het asfalt in kiezels, klei en plassen. Ik fiets even door. Restaurant gevonden en zeker de moeite waard.

Morgen gaan we ons doel (zwemmen in de Middellandse zee met de fiets uit Eemnes) halen en weet zeker dat wij het niet droog houden.

Leon:

Het verhaal van vandaag zit in de staart. Het begon als een schitterende tocht door de Provence. Één van de mooiste ritten van onze Tour. Langs mooie rotspartijen en plaatsjes waar we de naam zodra we ze gepasseerd hebben al weer vergeten zijn. En stiekem klimmen we heel wat af. Het is de rit met de op een na meeste hoogtemeters van de tocht. Maar dat merken we eigenlijk niet. Met de gedetailleerde kaart weten we nog heel wat onnodige klimmetjes te voorkomen. Dat brengt ons wederom over een oude spoorlijn. Daar verzucht ik dat een slang op de weg wel leuk zou zijn. Dat hoeft van Ray niet. Maar wie ziet 2 kilometer verderop een slang op de weg en wie niet?

Ray ziet ook 2x zoveel chateautjes als ik onderweg. Ik kijk misschien iets teveel naar mijn garmin?

De geplande camping komt weer snel. Alleen. Bij het dorp Sillans de Cascade is geen echte winkel en de restaurants sluiten net. Geen late lunch dus maar. We kiezen een camping voorbij Salernes 10 km verderop. Alleen maar dalende kilometers. Prima. Ze hebben ook pizza’s bij de bar, dus we kopen bij de supermarkt ervoor geen avondeten. De camping ligt redelijk in the middle of nowhere, of zoals ze dat hier zeggen: la centre de la rienne.

Maar het motto van onze reis houden de Fransen vol tot het einde. De camping is nog in aanbouw. We kunnen er staan, krijgen en sleutel voor het sanitair. Dat is in huisje 45. Maar op de sleutel staat 96. Raar. Ik wijs nog aan op de plattegrond: huisje 45 toch? Oui oui. Na een lamme zoektocht ontdek ik de fout Quatrevingt is geen 45, maar 80. Stond ik het verkeerde huisje open te breken.

Wel luxe zo’n eigen badkamer zo. Bij de bar aangekomen zag ik alleen wel al het teleurstelde hoofd van Ray. Bar dicht. En gaat ook nooit meer open, aldus de verbouwende Hongaren die het zwembad als uitvalsbasis hebben. Ze bieden ons wel bier aan en hopen dat wij wiet hebben. Jammer joh.

De campingbaas wijst ons vriendelijk de weg naar een dichtbijgelegen goedkoop restaurant. Na een paar honderd meter naar rechts en dan nog drie keer rechts en hop en hee. Dankzij zijn tip hebben we ze zeker nog 100 extra hoogtemeters in de benen gekregen, al tape ik die niet mee in strava. Ze gingen immers niet naar Nice. Zijn uitleg bleek niet helemaal te kloppen. Of ons Frans liet ons on de steek. Het voerde ons weer over 10% wegen, verhard met dikke keien. En langs vier kleine wilde zwijntjes. Zou moeder zwijn aan het spit hangen? Maar bij restaurant Les Cigales krijgen we alleen een bijzondere gevulde pannenkoek. Wel heel lekker. De dag is bijna om. Zo nog even de camping terugvinden. En dan morgen de zee. Nog 60 km schijnt. En nice nog 120. De teller staat op 1525.

image image image

3 reacties

  1. He Ray

    Niet verwacht maar je gaat het toch redden jullie zijn goed bezig.
    Hoe is het met het zitvlak zit er al eelt op ha ha ha
    Ik heb respect voor wat jullie doen knap hoor.
    Bijna weer terug zie ik dus dan word er wel een biertje/wijntje open getrokken of niet dan 🙂

    Ik ben trots op je
    Margret Greiner

  2. ‘de reis gaat voorspoedig maar elke dag wel een teleurstelling’ hihi.
    Maar de zee stelt niet teleur, kan ik me voorstellen… Hopelijk in de buurt een bar die open is. Jullie hebben het verdiend!
    Lisette

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment