Dag 18,

Raymond:

De allermooiste dag van de tocht en ook zo dubbel. We hebben de bestemming bereikt en dit is een geweldig gevoel, hoe mooi na 18 dagen achterelkaar fietsen vanuit Eemnes de Middelandse zee te zien en later ook te voelen. Het is niet de mooiste route, veel over drukke wegen, waar je het gevoel krijgt op de A1 bij Muiden in de spits richting Amsterdam te rijden. Het kan ons niks schelen het gaat om de laatste kilometers en wat een beloning, op een camping aankomen waar geleefd wordt, onze tenten direct aan privé strand, prachtig weer, Ray wat wil je nog meer. Met Leon gisteravond en vanmiddag alle dagen nog eens doorgenomen, goed dat we dingen hebben beschreven je vergeet zoveel (Wijn?). We moeten voor de compleetheid van ons verhaal nog naar Nice dit is maar 50km, wij verwachten veel drukte daar ivm EK dus hebben hier nog een dag bijgeboekt( (st. Rafaël). Morgen aan het strand en veel te bespreken. Fijn dit te kunnen doen met zo’n goede vriend, Leon bedankt!

Leon:
Eigenlijk heb ik er geen woorden voor. Opeens was ie daar. We zagen m niet eerder dan 200 meter voor de finish. Bij Frejus. Het voelde onwerkelijk. Blij, maar toch enigszins gelaten zetten wij onze fiets onder een palmboom onder het strand. Best lastig duwen nog door dat zand. We ploften op 2 loungestoelen en proostten op de volbrenging. Dat was het. Dit was het. Niet normaal als je beseft hoe ver die zee van onze voordeur ligt. Maar we staan er maar wel mooi. Na 17 dagen en 4 uur.

We besluiten niet te lang in frejus te blijven hangen. De camping ligt 10 km verderop, voorbij saint raphael. Aan het strand. De tocht er heen langs de boulevards is een zegetocht. Een wielrenner langs de kant van de weg voelt dat goed aan een begint te joelen en te klappen. Ik kippenvel.

De camping ligt zo aan het strand, dat wij ons tentje op 50 meter van de vloedlijn kunnen neerzetten. Ik geloof het bijna niet. Dit overtreft mijn stoutste dromen. We hakken de haringen in de rotsige bodem en maken ons klaar voor het ultieme moment: met de fietsen de zee in. Het hele strand mag het weten. Dit hebben wij verdiend.

Pas later op ons handdoekje dringt het tot me door. Tranen van geluk stromen over mijn wangen. Wat was de reis mooi. Wat is het einddoel hemels. Vergeten zijn alle tegenslagen, of nee, die worden onderdeel van de schoonheid van alles. Iedere seconde droeg bij aan dit moment. Ook het gebroken zadel dat ik vanochtend 50 km voor de streep nog opliep. Je moet m er ook niet aan optillen. Deed ik wel. Omdat anders mijn stokbrood zou pletten…even verzetten. Gelukkig was Ray zo briljant om de holle ruimten van het zadelstangetje te vullen met een stukje reservespaak. Daarmee redde ik het tot de dichtstbijzijnde zadelgigant. Wat geweldig om met zo’n vindingrijke en technische man rond te fietsen. Zonder hem had ik staand verder gegaan vrees ik.

Maar nu zijn we dus aan de kust. Het doel van de reis is gehaald. Nu nog het einddoel van de tour. Voor de woordgrap dan toch zeker. Maar eerst een eerste rustdag hier morgen. En dan echt op naar Nice! Bon soir.
image

1 reactie

  1. Jeetje man, wat ben ik trots op jullie, en wat heb ik genoten van jullie verhalen, nu genieten, dat hebben jullie verdient!!!!!!!!!
    Kus van Greet

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment