EemNiels

 

Raymond,

De Alpen route, maar dat is bekend, ik ga vandaag iets schrijven over wat je voelt. Op weg naar Col du Fau met de top op 898 meter ga je dus stuk. De benen draaien lekker maar je gaat je irriteren aan kleine andere dingen zoals: langsrazende motoren en auto’s, het niet kunnen vinden van een goede positie op het zadel, mouwen van je t-shirt dat blijft plakken op je boven arm, de zweet helm waar geen koele lucht doorstroomt en stomme liedjes in je hoofd. Vandaag is de oorwurm: deze vuist op deze vuist en zo klim ik naar boven, hoe kom je eraan en hoe kom je eraf? Leon heeft ook zoiets en besluit zijn hoofdtelefoon met muziek op te zetten. Mijn oortjes zitten in een tas maar welke van de vijf, geen zin om alles te doorzoeken dus doe het nog maar even met Edwin Rutte (Ome Willem). Het is erg warm vandaag en ik zweet enorm, bij een rustpauze driftig opzoek naar een beetje schaduw, een gebouw en anders een bossage. Ik trek mijn t-shirt omhoog niet om te flashen maar wil gewoon wat koelte. Als je dit leest, denk je, het was een martelgang, maar dat was het niet. ik vond deze etappe lekker gaan maar wil beschrijven wat er allemaal met je gebeurt op de fiets. De camping ligt een stuk lager dan onze route dus daar glijden wij zo naar toe, maar morgen krijgen we deze toegift weer gepresenteerd als koude start. Een paar uur op de door Swiebertje Leon geregelde ligbedden doen de vermoeide lijven goed. Een koud glas bier help hier ook bij, toch Leon? Leon, Leon…oh hij is met muziek op even weggegleden.

 

Leon,

Vandaag moesten we er echt aan geloven. We trekken de alpen in en dan is er geen weg terug. Na een stevig, suikerrijk ontbijt, trappen we zonder eerst de verkeerde kant op te gaan die grote stad Grenoble uit. We leren wel iets op onze toggies.

De eerste 20 km zullen meevallen. Klopt ook. Al gaan we daarin ook al wel bijna 100 meter omhoog. Maar na de koffie komt Dé Col. In 20 km moeten we naar 895m hoogte. We zitten op 300m. We rekenen ons suf en concluderen dat dit weliswaar lang klimmen wordt, maar minder steil dan gisteren.

De steilheid is inderdaad te doen. Maar die hitte, dat is echt wel een factor van betekenis. Ik sprokkel overal water. Geen koffiebreak of ik loop naar de plee om mijn bidons bij te vullen. Alleen al om weer koud water te hebben. Na een uur in de bidons is dat al op lichaamstemperatuur.

Met enkele stops in kleine stukjes schaduw bereiken we verrassend snel, voor de middag, de top. Iets verderop een restaurant. We bestellen een grote dikke salade bij ons bier. Prima fietslunch. Maar de suikers uit het ontbijt blijk ik vandaag toch niet goed verwerkt te hebben. 24 geeft mijn glucosemeter aan. Oei. Zo hoog heb ik het nog nooit gezien. Maar ik durf voor die beklimmingen ook geen extra insuline te spuiten, bang voor hypo’s. Lastig, deze extreme omstandigheden. Eerder spoot ik wel bij en werd ik ‘s nachts wakker met een waarde van 2,2. Een nog grotere oei. Maar goed, het fietsen gaat prima, dus we modderen lekker door.

De 24 km na de klim lijken op papier een eitje. Maar we zijn behoorlijk leeg en het wordt nog een pittige 2 uur. Ik word langzaam gek van alle auto’s die ons passeren. Omdat ze vaak eerst achter ons hebben moeten inhouden, trekken ze allemaal even flink op als ze eindelijk ons voorbij mogen. Uit één auto komt tijdens een zware klim een warm applaus. Wij begroeten het hartelijk en het geeft me echt even energie.

De middag is verder heerlijk. Op ligbedjes aan het zwembad herstellen, beetje indutten en er wordt weer lekker voor ons gekookt. Ray snaait twee kussens en Leon pakt zelf wel de peper en zout uit de keuken, we zijn Swiebertjes of niet! We verkennen in Google maps onze komende etappe. De eerste 5,5 km moeten we naar het dak van onze tocht:1176 meter. WAT? Dat is pak m beet 385 meter stijgen in 5500 meter. Een stijgingspercentage van, nu je hem toch nog beet hebt, 8%. Dat wordt een dik uur stampen, jammeren en oppeppen. Ik zet muziek op, dat weet ik wel. Ik zat weer de hele dag met bigcity van tol hanse in mijn hoofd (tot ik mijn koptelefoon opzette). Ray zingt in zijn hoofd de hele tijd “Deze vuist op deze vuist”, arme man…

De teller staat op 1281km, en de grens van 10000 hoogtemeters is gepasseerd!! Allez

 

6 reacties

  1. Hoi mannen wij nemen ons petje voor jullie af wat een top prestatie en elke dag maar weer.
    Jullie zouden wel wat kilo,s zijn kwijt geraakt maar dat zit er strak naar wat biertjes wel weer aan.
    We wensen jullie nog veel fiets plezier en kijk uit met de af dalingen veel succes.
    Pa en ma

  2. Gefeliciteerd! De 10000 HM gepasseerd🍻hallelujah wat een tocht. Wel een lekker mantra Ray, de vuist van ome Willem 👊🏻 Hahah daar kom je de berg wel mee op! Veel plezier mannen!

  3. Heel veel lezers zitten de rest van de dag met ‘Deze vuist’ in hun hoofd… en bedankt.
    Succes met de rest van de tocht! Mijn bewondering groeit met de dag.

  4. Wat een mooie verhalen en belevenissen mannen….. en idd..ik zit nu ook met ome willem in mijn hoofd…. Bedankt Mundo.
    Zet m op mannen…..

    Gr, Toon.

  5. He mannen!

    Ik zag jullie samen vertrekken. Met een week vol bar en boos weer voor de boeg. Wat geweldig dat jullie nu echt in de Alpen zitten. Wat een prestatie. Misschien hebben jullie nog iets aan een vuistregel die ik heb geleerd toen ik met bepakking door de bergen trok. Onder andere de Alpen en de Pyreneeën: je klimt circa 300 meter per uur.

    Ik herken de irritatie die Ray beschrijft. Vooral van het verkeer om je heen. Want zelf moet je 100% geconcentreerd zijn. Ik beklom de Alpe d’Huez tijden een vreselijke hitte. Auto’s die dan niet echt goed de ruimte nemen om je te veilig te passeren. Wat te denken van die vreselijke benzine- en dieseldampen die je vervolgens inademt…

    Zelf heb ik nu twee weken fietskamperen in Nederland achter de rug. Met gemiddeld 90 km per dag. De conclusie is dat ons kikkerlandje toch echt een supergave infrastructuur aan fietspaden met fietsknooppunten kent. Volgens mij het beste ter wereld. Tijdens mijn tocht kwam ik bijna geen kip tegen. Vooral geen auto’s.

    Voor jullie wacht eigenlijk de mooiste week. Want de eindbestemming komt in zicht. En dat geeft – dat is mijn ervaring – weer extra energie. Ongeacht welk weer of andere omstandigheden dan ook. Het is de ultieme kick dat je bereikt wat je je van tevoren zelf hebt voorgenomen. That’s the art of living. Aint’t it?

    Veel succes en bovenal veel fietsplezier gewenst. Voor de weet: in Eemnes is het een ultra grijze en regenachtige dag.

    Groet Tom Huizenga (overbuurman van Ray)

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment