Dag 17

EemNiels

Raymond,

De top van de tocht staat vandaag op het program. En al in de eerste kilometers, net je tent ingepakt, bolletjes trui aangedaan en op weg naar ons bestelde ontbijt. De tafel rijkelijk gevuld met stokbrood, pain de chocolade en iets met rozijnen. Ook een stokbrood en verschillende soorten jam. Twee bakken koffie kieper ik erin met nog wat appelsap en dan ben ik er klaar voor. Leon rekent nog even af en dan gaat de helm op. Het is echt stampen maar met muziek in de oren en bewolkt weer nog goed te doen. Voor wij het weten zijn we op de top zonder maar 1x te stoppen. Daarna gaat het echt zo lekker dat we bijna niet onder de 30km/h komen. De omgeving prachtig maar je blijft opletten het asfalt is niet overal even glad en er rijdt veel verkeer langs. We besluiten om een camping verder te nemen en nog wat te fietsen ongeveer 92 km vandaag totaal. Terwijl wij hebben berekend er 50 per dag te moeten doen. Grappig als je een paar dagen geleden denkt dat je het niet gaat halen en nu verzint Leon culturele routes om niet te vroeg aan zee te zijn, haha. Maar ik heb geen zin in EXTRA km dus temper zijn enthousiasme. Ook voorzichtig de bezemwagen al in geseind zodat Niels weet wanneer wij verwachten aan de Middellandse zee te landen. Vandaag liggen we nog een uurtje of anderhalf aan het zwembad van een mega grote 5 sterren camping, mij iets te kolossaal maar er is vertier, muziek, bier en eten dus mij hoor je niet klagen.

Leon,

De ietwat onhandige gastheer brengt ons als een heuse Harry Nak twee keer koffie met een voetbad bij het ontbijt. Topcamping! Jammer dat het in het dal ligt. Vandaag moeten we vanaf de start het dak van de reis beklimmen, voorafgegaan door een steile aanloop vanaf de camping dus. Die is pittig, maar rijden we in flink tempo omhoog. Dan gaan we beginnen. Verstand op nul, muziek op lievelings en stampen maar.

Het gaat eigenlijk best lekker. Makkelijk is niet het goede woord, maar het gaat prima. Rustig ronddraaien die trappers en dan kom je wel boven. Ik kan zelfs meezingen met de muziek. Hopelijk vergaat het Ray net zo. Kan ik moeilijk zien, hij rijdt enigszins achter me en omkijken op zo’n klim betekent al snel zwalken over de weg of stil komen te staan. Dus ik trap door en besluit zonder stoppen de top te halen.

Hoe mooi dat Ray op zo’n 100 meter van de top naast me komt rijden. Gebroederlijk en triomfantelijk komen we boven en vereeuwigen we onszelf op de Col de la Haut-Croix: 1175 meter. In de wolken, lekker koel nog.

Wat volgt is te mooi om waar te zijn. Een afdaling van 50 kilometer. Met wind in de rug en een stralende zon. Voor het middaguur hebben we 57 km gereden , inclusief koffiepauze bij een Franse ober die flink wat Nederlandse zinnetjes uit zijn hoofd heeft geleerd.

Zelfs na de lunch rijden we, geholpen door een stevige noordwester, flink door. Ray wil nog wel een uur extra fietsen. Dat hoeft van mij ook weer niet. We zitten toch alweer 5 uur op het zadel, maar een half uur extra moet kunnen. We rijden door het prachtigestadje Sisteron. Moet ik nog maar eens naar terug. Nu alleen een vlug drankje onder de citadel en door.

Onze eindbestemming is een 5 sterrencamping. Dat hoeft van ons eigenlijk helemaal niet. Al die extra’s, niet aan ons besteed. Maar dat neemt niet weg dat we dik 50 euro moeten betalen voor 25m2 rotsgrond voor de tenten. Gelukkig biedt de hamer die ik al die tijd meezeul weer soelaas. De tenten staan stevig en dat is maar goed ook, want de mistral trekt alleen maar aan. Blaast zojuist zelfs Rays wijntje omver. Gelukkig maakt de animatie op de camping veel goed. Ray geniet met volle teugen van een dansende mascotte.

Morgen naar Verdon. Dat vind ik nou leuk…