EemNiels

 

Raymond,

Alles komt goed…vandaag staat het stuur richting Grenoble waar het hotel al is gereserveerd. Het is al vroeg warm en als ik dit schrijf ben ik nog steeds klam. Onderweg kregen we een beklimming te verstouwen niet normaal, echt niet te doen met al die tassen aan je fiets. Top hoogte was 695 meter, maar vergeet niet dat dit niet in een keer gaat. Eerst klim je een stuk dan gaat de weg weer naar beneden om een kwartier later weer op dezelfde hoogte te zijn. We krijgen een cadeau als we schuilen voor de zon tijdens de klim in de schaduw, het raam van het huis staat open en een vriendelijke vrouw vraagt of we een glaasje water willen. Nou Oui graag s’il vous plaît, en vraagt na het tweede glas een tegendienst in de vorm van sigaret. Die hebben we niet en bedanken haar en maken se beklimming af. Dan rolt de bepakte ezel zo het dorp in met soms 65 km/h, dat schiet op. Op het plein is gezelligheid, muziek in oude Franse chansons, BBQ op het plein en koud bier. We denken dat we er al zijn maar Grenoble is nog 25 km door. De benen moe en we zitten te lekker, toch pakken we ons bijeen en gaan weer onderweg. Het laatste deel dacht ik dat iemand mijn lerenzadel dek heeft gestolen want er is geen een positie meer te vinden waarop ik lekker kan trappen. We worstelen ons de stad in op naar het hotel. Hier liggen we het eerste uur voor Pampus en daarna de stad verkennen. Het is erg gezellig in deze stad met veel restaurants en cafés. De Thai krijgt onze voorkeur en genieten van de rode godendrank. Een zware en mooie dag maar de Alpentocht is ingezet. Ben best trots op ons!!

 

Leon,

Ergens dacht ik dat we morgen pas de Alpen in gingen. Maar dat was een vergissing.

In de mist stonden we op. Na het douchen scheen de zon. En die had er zin in vandaag. Om half negen fietsten we al in de hitte van de camping. Vandaag naar Grenoble. Daar wilde ik de hotelkaart spelen die ik van mijn ouders kado had gekregen. Met airco graag.

Onderweg ging het goed. Eerste stop na 20 km. Croissant en goede koffie. Net op tijd, want toen begon de beklimming. Hadden we zwaar onderschat. We gingen van 200 m naar wij dachten 605. Pittig, maar met volle bidons en de door mij gescoorde bananen moest dat te doen zijn.

Maar o, wat was dat zwaar. In die hitte, 33 graden, met veel stukken van 10%, voelde ik dat ik echt aan de max zat van mijn vermogen. En eigenlijk daar boven.  We stopten al regelmatig, maar tussen 2 hellingen door was ik echt even helemaal op. Ik wist niet hoe ik die fiets met al die zooi achterop nog omhoog moest krijgen.  (Zie het als een wandeling, dacht ik. Mijn mantra werd: ik wandel naar de zee. Rustig wandelen. Niks aan de hand). Het hielp zowaar een beetje. Maar hoe blij was ik met een muurtje in de schaduw naast een huis op een iets vlakker stuk.

Er stond een raam open. Na enkele minuten verscheen een oude vrouw. “Warm hè”, zei ze. “Ja! En moeilijk!”, perste ik eruit. “Wil je een glaasje water?”. “Nou en of”, piepte ik.  Ze haalde een fles ijskoud bronwater en gaf me een glaasje. Ook Ray, die aan de overkant van de weg had staan piesen kreeg een glaasje. En daarna nog één. Of wij dan een sigaretje voor haar hadden? Dat hadden we niet. Maar goed nieuws, de col van de berg was maar iets verderop.  Of ik de rest van de fles mee wilde voor onderweg? Nou graag! Ik goot m over in mijn bidon, bood haar een euro voor het water, maar dat hoefde ze dan weer niet. Maar om nou uit dank sigaretten beneden in het dorp te halen…

Eenmaal over de top vlogen we naar onze lunchlocatie. Dat is ook niet echt ontspannen, met 60 per uur de berg af, maar wel lekker. In Voiron, na 53 km een mooi terras, met barbecue en live muziek. Ik kreeg het gevoel dat het einde van de dag daar was. Dat we in Grenoble waren. Mooi niet. Nog 24km.

En hoewel die eerst naar beneden en later vlak waren, langs de rivier Isère, was het een hels laatste stuk. We waren kapot. We konden niet meer normaal op het zadel zitten. En dan is het lang zo’n stuk. Maar eenmaal in de stad, na een frisse douche in een kamer met airco in een stad die leeft, bij een bar met happy hour, keert dat vakantiegevoel van gisteren toch weer een beetje terug. Al ben ik eigenlijk nog steeds kapot. Morgen… de Alpen in. Maar dan echt!

 

5 reacties

  1. Ohhh , trots op jullie 💪💪 wat een prestatie!! En dat heerlijke plein, ‘la douce France’ 🥰
    Ik wens jullie een goede nacht in een echt bed, en een prachtige dag 16!!! á demain, Odette.

  2. Enfin la vraie France!!!
    Goed gedaan boys!! Heerlijk die beloning!! Lekker doortrappen! Niels wacht op jullie!! Dikke kussen..

  3. Nou geweldig hoor, mijn kleindochter woont in Grenoble en neemt het vliegtuig, anderhalf uur, maar wat mis je dan veel, ik vertel het haar een keer, zet hem op, jullie kunnen het, dat is duidelijk!

  4. Ik vind het geweldig, hoe jullie het doen, met een mooi gebruind gezicht en stoere kuiten en ben benieuwd naar het vervolg, bon chance! 🚵🏾. 🚵‍♀️. 🍺. 🍶

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment