Dag 14,

Raymond:

Een mooie zonnige dag om de “rustdag” te beginnen, we rijden eerst het dorp in voor vers stokbrood en chocolade croissant. Daarna weer terug naar de route Via Rhône die ons na 500 meter weer terug naar het dorp brengt maar, wat geeft dat, we doen het vandaag rustig aan, na een paar kilometer staat er een bord, weg gesloten en die negeren wij omdat we zoveel borden zien die negens opslaan: op een fietspad verboden voor fietsers, of verboden voor gemotoriseerd verkeer met daaronder een bord max snelheid 30km/h. Na ongeveer 1,5 km voelen we nattigheid, het fietspad is door de hoge waterstand in de Rhône ondergelopen, navigator Leon rijdt voorop en ik zie zijn voeten door het water draaien, ik heb een methode met korte slag voor en achteruit trappen die mijn schoenen droog houden, Leon gaat veel sneller met zijn waterfiets dan stopt hij, ik zie hem naast zijn fiets staan met het water hoger dan zijn knieën. DOOR?, schreeuwt hij. Ja, roep ik, ik wil niet afstappen dan zijn mijn schoenen alsnog nat. Wat? Door? Harder roepen, JA schreeuw ik en besef mij dat hij wel heel diep staat en mijn voeten daar toch nat worden. Nee, terug maar, te laat het lijkt wel of we in de rivier fietsen en al snel voel ik het water in de schoenen lopen. Op de weg terug erg gelachen, bij de gedachte dat Leon nog iets verder bijna kopje onder ging. We schieten geen meter op bijna een uur onderweg en nog geen 4 km zuidelijker afgelegd komen we in een plaatsje waar de weekmarkt staat dat is moeilijk doorkomen met de brede bepakte fietsen. Na allerlei omwegen de Via Rhône route weer gevonden op weg naar Bourg st Andeol. Alleen komen we hier weer de borden tegen route afgesloten en besluiten we gek genoeg om de D weg te nemen en het niet te avonturen. Leuk om weer op de camping te zijn 20 jaar later. Vandaag alles behalve rustdag toch weer 80 km totaal gefietst, effectief maar 60 denk ik.

Leon:

Wat je een rustdag noemt. Het plan was om maar 60 km te doen. Het werden er 80. In het eerste uur schoten we hemelsbreed maar 4 km op. Maar het leverde wel één van de meest hilarische momenten van de reis op. Ray gniffelde de hele dag nog. Ik had van fietsvriend Jan al gehoord dat ie in de Ardennen door het water had moeten fietsen en dat ie de vissen voor zijn fiets had zien zwemmen. Dus toen wij de borden barrage negeerden en vrolijk het water van de rhone over het pad zagen stromen, leek mij dat geen enkel probleem. Ray bleef zoals gebruikelijk iets achter me, en na 10 meter waren mijn schoenen al doorweekt. Na nog eens 50 meter kwamen ze niet meer boven het water uit en toen ook mijn tassen half in het water hingen, besloot ik verder maar te lopen. Ray nog steeds lafjes op een afstandje. Toen ik geen einde aan het waterballet zag ging ik op zoek naar vissen. Geen één. Ray vond dat ik nog wel een stukje door kon. Leek mij ook. Al realiseerde ik me wel dat nu omvallen niet echt een optie was. En opeens besefte ik me dat het water misschien niet hoger kon stijgen, maar dat de weg wel verder kon dalen. Na wat over een weer geschreeuw besloot ik dat we terugmoesten, al geloof ik dat Ray denkt dat hij dat besloot. Enfin. Met dit weer drogen je schoenen én sokken in een paar uur. Dus de pret was er niet minder om. En de inhoud van mijn tassen: kurkdroog. Topspul dat ortlieb.

Ook bijzonder was mijn ontmoeting met een slang tijdens een sanitaire stop. Op zo’n halve meter naast mijn broek op de enkels kronkelde hij voorbij. Gelukkig was hij niet pissig. Ondertussen zijn we de rhone vandaag wel weer 15 keer overgestoken. En elke keer is weer geweldig. De ene brug is nog mooier dan de ander. Heb je in de alpen niet. Daar hoorden we het wel donderen vannacht. En zojuist. Maar we rijden nu al drie dagen in de stralende zon en we pakken droge tenten in inmiddels. Dit is de tour de France zoals op tv. En met die tegenwind van vandaag was het ook erg prettig om af en toe de ander te laten knechten. Morgen naar Avignon. De stad die ik ooit een half uur heb bezocht en waar ik toen erg van onder de indruk was. Ben benieuwd. De teller staat op 1190. De kust is hooguit 200. Maar we gaan ws wel een hoekje van de alpen meepakken eerst. Zeggen we nu. De billen liggen het liefst overmorgen al op een strandstoel.

.  image imageimage

3 reacties

  1. Wat een avontuur beleven jullie en wat een prestatie! Leuk om alles met onze “mannen” te volgen op deze manier, het is een leuk blog en ik zie dat jullie thuisfront het trouw volgt. Houd moed en droge voeten… de strandstoel is in zicht!!

    Maria, Floris en Jelle

  2. En nu door naar China… jullie kúnnen het!
    Woehahahaha

    Zonder dollen, wat schrijven jullie leuk en wat klinkt het allemaal heroïsch. Voor het thuisfront is dit ook genieten! Allez, bonne route et amusez-vous à profond.

    Thomas E

  3. Jullie beginnen nu te over”drijven” meen ik te lezen. Leuke verslagen. Ware n jullie rond 16 juli even de weg kwijt? De datum in ieder geval wel. Succes verder. Het gaat zeker lukken!
    Rijk

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment