EemNiels

 

Raymond,

Gisteren de top bereikt dat wil zeggen het hoogste punt van de reis, maar vandaag stopt het niet. Slaapplaats geboekt in Verdon aan het meer en om hier te komen gaat de weg nog steeds omhoog. Ook naar beneden maar dat is sneller voorbij. Leon heeft de route en geeft aan dat er een dikke beklimming aan komt, deze stamp ik weg maar waarschijnlijk ook veel van mijn energie. Want na de top op 666 meter gaan we opzoek naar de lunch. Dit is bergje af en gaat lekker. Een César salade en groot glas bier heb ik wel verdiend denk ik. Je moet dus nooit denken dat je er al bent want de laatste 27km komen nog een paar verassingen in de vorm van beklimming.!ik weet dan nog niet dat we er bijna zijn en zeg: “ik wil niet meer”, ach kom op roept mijn maatje: ”even nog”…de fut is eruit te warm en geen zin meer om hard te trappen. We zijn aangekomen en Leon meldt ons zoals altijd aan bij de receptie, ik sta buiten maar hoor veel opschudding binnen. Er was nog iemand voor ons en Leon zag de ijskast van de winkel vol met bier, dacht die pak ik vast. Fout gedacht want de receptioniste was hier niet van gediend, ik buiten in spanning of mijn vriend toch met twee koude rakkers naar buitenkomt. Ja natuurlijk maar het koste hem een reeks aan sorry, pardon, excuse me enzo meer. We zijn dicht bij onze bestemming en kan de zee al bijna ruiken toch doen we morgen nog een tussenstop en zal de route zo’n 40 km bedragen. Voor vandaag een prachtige dag met mooie natuur en het meer is wonderschoon, waterrat Leon heeft het getest en goed bevonden. Internet is niet aanwezig we verdoen onze tijd om toch dingen te kunnen up- en downloaden. Hopelijk staat vandaag ook online. We zijn ook nog niet achter alle reactie’s met de naam anoniem (Vermeld je naam bij je reactie) dit is een sport geworden voor ons om te achterhalen. Tot morgen x

 

Leon,

Het is gebeurd. Op dag 18. 80km voor de middellandse zee zei hij het echt: ik heb hier geen zin in meer in. En dat op één van de mooiste plekken van de route. Om ons heen prachtige rotsformaties en onder ons het meer van Verdon. Één van de pareltjes van de alpen hier, ik bloei op, ook al doen mijn billen en handen pijn van het zadel en het stuur.

Ik pep hen op: nog heel even, alleen nog even afzakken naar het meer en straks plonzen wij er in. Helaas klimt de weg ook nog een keer flink. Gevoelstemperatuur 41 graden. Ray bombardeert dag 18 tot de zwaarste klimdag van de tour. Ik vind het wel meevallen, al hebben we zeker wel de meeste haarspeldbochten tot nu toe te verstouwen gehad. Op en af. In een afdaling voel ik de fiets bijna onder me wegglijden. Volgende bochten iets rustiger en iets wijder nemen.

Maar het gaat verder lekker. Met de benen die we nu hebben zouden we graag nog eens de eerste 2 weken opnieuw willen trappen. Maar inderdaad, als we vantevoren wel hadden getraind, hadden we die toen ook gehad.

Oververhit stap ik na 76km de receptie bij de kleine camping binnen. Een Frans gezin wil alle details van alle activiteiten binnen een straal van 800 kilometer weten en ik sterf bijna achter mijn mondkapje. Dan ontwaar ik het campingwinkeltje naast het bureau van de receptioniste. Ik wandel naar binnen, trek de koelkast open en pak 2 biertjes. Consternatie alom. Wat ik denk dat ik aan het doen ben.

Ik zeg dat ik alvast even 2 biertjes uit de winkel pak voor zometeen, zoals we zo vaak op campings bij recepties deden. Nou, ik werd bijna met kop en kont de camping afgesmeten. Dat was de winkel niet, dat was alleen voor personeel. De winkel was gesloten! Gek wel dat alles keurig geprijsd was, maar dat terzijde.  Het is dat ik gisteren voor het eerst een plaats gereserveerd had. Maar goed ook, op de deur hing een bordje complet. Al zien wij nog genoeg plekjes asfalt waar we onze haringen ook in kunnen rammen. Nu staan we ook op zo’n plek. Geen grasspriet te bekennen. Nul schaduw. Lang leve mijn hamer.

We dalen af naar het meer. Ik zwem het meer een keer rond en dan langzaam maar zeker begeven wij ons naar het plaatselijke terras waar we genieten van heerlijk Franse gerechten als kebab en chicken burgers, onder het genot van een balonnenvouwster die 2 meter naast ons tafeltje de ene slang na de andere paling weet te vouwen. Fijn, dat entertainment, want internet, dat hebben ze hier niet.

De teller staat ondertussen wel op dik 1400 km. Het aantal hoogtemeters gaat richting de 12000. Het budget richting nul. Maar de pret onverminderd hoog!

7 reacties

  1. Willem Alexander en ik genieten van jullie verhalen. Eindelijk een beetje zon en blauwe wateren. Ga zo door onderdanen. ♥️

    • Mooie plaatjes en mooie verhalen 😀
      Respect mannen voor wat jullie doen!!
      Heel veel succes en plezier nog verder.
      Groeten uit een grauw, grijs, koud en guur Nederland ☹

  2. Jullie eindbestemming zal vast niet mooier zijn dan waar jullie nu zijn! Heel veel succes bij de laatste loodjes. En vooral genieten van die prachtige omgeving!

  3. Enorm petje, hoedje en fietshelm af voor jullie stelletje enorme doorzetters! Prachtig avontuur zeg! Lees de verhalen met heel veel genoegen!
    Die laatste 80 km fietsen jullie vast met 2 vingers in je neus……en geniet ervan als jullie die duik in de Middellandse Zee nemen!

  4. Ik was even heel jaloers, geweldig nà al dat zwoegen een duik en een bewonderaar, gazo door en het einde is (helaas) . In zicht

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment