Dag 3

Raymond

De weg was weg, vandaag reden we grote delen van de route over onverhard. Een beetje gravel is okay maar rotsachtige paden met stenen zo groot als tennisballen zorgen dat je minder tijd hebt om de omgeving op te nemen omdat je de combinatie overeind wilt houden. De lol gaat eraf als deze route strak langs de autobahn loopt en je nog tientallen kilometers te gaan hebt. We slaan links af en stoppen…kijken elkaar aan…meent Garmin dit echt?…een pad, nouja onderbreking tussen het graan moet ons de weg doen vervolgen, met gras tot halverwege mijn wielen…toch maar doen. Daarna een asfalt weg zonder bochten nu maken we meters maar o zo saai. Een pizza (jazeker die mag deze reis ook niet ontbreken) en door voor de laatste 10+. Voor boodschappen op niveau, want Leon wil niet naar de Lidl, hebben we een beklimming van de tweede categorie te pakken, het zweet breekt mij uit en aan iedere haar hangt een druppel. Mooi is de beloning naar beneden waar we voor de veiligheid de helmen opzetten en suizen slingerend naar de camping. Nu na een wiener snitzel (een kleintje) zitten we aan de Rur op ons privé picknick tafel. Wij hebben nog energie en proberen dit met een klein glaasje wijn te temmen, morgen een lange (100+ km) zware tocht, we zullen zien…

 

 

Naam: Leon
Plaats: Nideggen

Titel: Hoe ik de roeroever ervoer

Deze titel schoot mij te binnen na het zoveelste stuk hobbelen over een kiezelpad. Het was een mooie route vandaag, zeker. Maar we hebben Hans Reitsma, die onze route grotendeels te boek had gesteld, regelmatig voor gek, dronken of sadistisch versleten. Het getril sloopt je polsen, je kont en misschien ook wel langzaam je fiets.

Toch was het een mooie dag. Al snel verlieten we Nederland en volgden we de schöne blaue rur. Mooi gebied! Ray wordt bij een tussenstop razendenthousiast van iets dat hij onder het bankje vindt. Het is een roostertje dat je vaak aantreft in combimagnetrons. “Die gaat mee! Daar kunnen we op barbecueën”, kraait hij. En hij hangt het stukkie ijzer snel achter zijn fiets. Het lukt mij matig zijn enthousiasme direct te delen. Ik zie mij al met een zak met vijf kilo houtskool achterop naar de camping koersen. Als we onze weg vervolgen zie ik dat hij het kleinood goed verstopt heeft. “Waar hebbie dat ding nou ingegaan”, vraag ik vol bewondering. “Die ligt weer op zijn oude plekje”, sipt Ray. “Ik voelde me net Swiebertje, met een verzameling onderweg gevonden meuk bij me”.

Maar die verzameldrift heeft er maar wel mooi voor gezorgd dat we nu in het bezit zijn van vier wasknijpers. Zeer waardevol voor de fietskampeerder. We wilden ze een dezer dagen lenen van een afwezige vaste camping bewoner, zoals twee jaar geleden. Maar Ray spotte er vier onder een brug bij Venlo gisteren. Ze hielden twee vuilniszakken vast, die ook aan het prikkeldraad gespietst zaten. Zinloos dus.

Enfin, verder hebben we vandaag onze eerste serieuze klim gemaakt. 170 meter omhoog met een stijgingspercentage variërend van 3 tot vooral 10 procent. Het deed pijn, het deed zweet gutsen en het deed de Alpen vrezen een onze overmoed temperen. Eenmaal ben ik aan groot onheil ontsnapt, toen ik achter Ray aan van de weg weer de stoep/fietspad opstuurde. Er was een klein stukje lage drempel die je moest oprijden, die ik ternauwernood nog half wist te pakken. Tien centimeter later had ongetwijfeld geleid tot een flinke valpartij. Opdat wij niet vergeten dat ongelukken in kleine hoekjes zitten, waar je je behendig doorheen moet manouvreren. Als je dat zo schrijft.

En dat schrijf ik heerlijk in de avondzon aan de oever van de roer.

 

1C57637E-F901-47A2-A192-1834BEE00111 94D4CDAC-7E67-4F68-9B22-C585A66C9ECF EB69E75F-BF67-4C8F-9EE2-2CD64F9F5B13

3 reacties

  1. Tis weer genieten van jullie reisverslagen en mooie anecdotes! Mooie pics ook.
    Succes met de wasknijpers en let op de lage drempeltjes op jullie tour langs de roer.
    Groetjes RJ

  2. Haha doet me denken aan de puzzelritten die de vader van een vriendje vroeger voor ons uitzette, ter gelegenheid van de verjaardag van zijn zoon. Daar klopte nooit een barst van: Bij de derde eik linksaf – en dan reed je een sloot in. Maar voorlopig redden jullie je nog prima zo te zien. Houd ons op de hoogte met sappige verhalen (vooral over veel afzien geh-geh-geh).

  3. Leuk om jullie avonturen weer te mogen meebeleven!
    Veel plezier, de reis is het doel (da’s inderdaad een mooie) en vermijd die kleine hoekjes!
    Liefs van Wim en Femmie.

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment