Dag 20,

Raymond:

De officiële laatste fietsdag van deze tocht, met pijn in ons hart rijden we vroeg weg van onze camping. Gelegen aan de zee met een gezellige haven, restaurant en de tent op 10 meter van het strand maar, we moeten vinden wij, Nice halen op de fiets om het verhaal compleet te maken. Een prachtige route door de bergen langs de kust brengt ons in no time naar Cannes, we genieten van elk moment. deze route is zeer in trek bij racefietsers (50+ ers) die gemoedelijk bonjour roepen bij het voorbijgaan. Bij de afdalingen komen wij ze weer tegen omdat wij zo gewend zijn aan bergetappes. Aangekomen op de camping weer rotsgrond en waar Leon vanmorgen met verwijderen van zijn haringen al een ferme snee in zijn hand heeft opgelopen, slaat hij nu met een steen op zijn gewonde hand, is het zweet of tranen wat ik zie? Hij houd zich groot, de tenten staan er dit keer wat zielig bij maar, wij zijn tevreden en gaan zonder bepakking naar Nice.

De geplande tocht is 10km, en dit gaan we fluitend doen ook in 30 graden Celcius maar, 10 wordt 20km langs druk bereden weg en hoe blij zijn wij om het bordje Nice te zien.

Na een bier en pizza weer terug op de oppikplaats waar broer Niels morgen arriveert om na een dag rust ons in een paar uur weer terug naar homebase te brengen.

Mijn fiets gaat morgen achterop de drager en daarmee einde tocht.

Ik heb: gelachen, gehuild, pijn gehad, mooie plekken mogen aanschouwen, afgezien vooral door regen, heerlijk in de zon gelegen, gezwommen in de zee, samen met een vriend alleen wij twee, mooie wijnen gedronken en lekker gegeten dit is een trip om nooit te vergeten…

Leon:

Das waar ook. We moesten nog een stukje. De droom was al uitgekomen. Het echte reisdoel gehaald. Maar de tour heette toch echt Eemnice. Maar een stukkie fietsen dat is het probleem niet. Alleen weer die tent afbreken en ergens anders opzetten. Poeh. Dat wordt op een gegeven moment echt een dingetje. Zeg maar wanneer de aarde verandert in rots, zoals de laatste drie dagen. Ik haal mijn hand open bij het losrukken van haring 1. Lekker op een onhandige plek de rest van de dag met een pleister lopen klooien, die door het zweet steeds losgaat.

We gaan met enige weemoed weg van camping Campeole. De enige in de wijde wijde omtrek die echt aan het strand ligt. Een met zo’n gezellig eettentje in de haven om de hoek met de ene avond live-muziek en de andere voetbal. Lekker België Zweden kijken tussen Belgen en Zweden. Met een serveerster met dikke tieten. Het was echt een prachtplek.

De slotetappe begint prefect. Rustig op de weg. Mooie vergezichten over de zee. Mooie rotspartijen. Ideaal. Klimmen doen we fluitend. Vandaag weer bijna 900 meter. Maar het mag geen naam meer hebben. Dan nadert Cannes. Een andere wereld. Ik voel me er niet thuis, maar vind het mooi om te zien. We ploffen neer in een strandtent voor wat extra vocht in te nemen. En de serveerster ziet hoe wij toe zijn aan iets hartigs en geeft ons een mandje brood met tapenade. Wij zijn gelukkig.

6 km verderop de laatste camping. 1 km van de zee volgens de folder. Al best ver. Maar je moet ook nog 2km om, om voorbij de spoorrails te komen. Minder leuk. Nog minder leuk: die fucking grond. Hier gaat echt geen één haring er normaal in. Ik sla een extra wond in mijn hand met een rots op de haringen. Gelukkig windkracht 1 vannacht. Want geen één zit er behoorlijk in.

Enfin. De tenten staan en de laatste 10 km naar Nice volgen. Het blijken er 20. Grotendeels over de boulevard, maar verre van prettig. We zijn op. Het bordje nice staat op een lelijke plek. Doet er niet toe. Foto’s gemaakt en door. De stad in. Er moeten voor het thuisfront nog souvenirs gehaald. Moeilijk. Ben ik met een man op pad, sta ik nog voor klerenwinkels te wachten. We slagen deels, maar zijn nice zat. De stad doet zijn naam geen eer aan. Niet voor ons vandaag. We fietsen terug. Voor het eerst heeft ray echt dorst. Hij wil zelfs extra water kopen. De kaars is op. Gelukkig stapt Niels zo’n beetje nu in de auto. Om ons op te halen. Wat een held. Zondag zijn we weer terug in Eemnes. Met een verhaal waar we de rest van ons leven aan zullen blijven denken. Ray, het was een feest om dit samen met jou te ondernemen. Dank je wel. Of je nu wilt of niet: vanaf nu behoor je echt tot Vrienden Op De Fiets. Het waren 1675 onvergetelijke kilometers. Alé Alé!

imageimageimage

5 reacties

  1. Ohhh ik zit ook bijna met tranen in de ogen bij t lezen van de laatste etappe…(kan ook aan de tijd van de maand liggen) Geniet nog even met volle teugen…. Jah, ook letterlijk! Leg Niels in de watten want hoe lief dat hij ff op en neer rijdt! A bientot!

    Odette

  2. Ik heb genoten van jullie verhalen! Wat een prestatie hebben jullie geleverd. Om trots op te zijn en inderdaad; dit vergeten jullie de rest van je leven niet! Petje af.

    Jolanda Raven

  3. Mooi om deze tocht van mjn neef en zijn vriend een beetje te kunnen meebeleven! Een geweldige prestatie! (En leuk geschreven!)

    Femmie

  4. wat een avontuur ,
    Ik ben suuppeerr trots jullie hebben het super goed gedaan .
    Ik heb genoten van de mooie verhalen geniet ervan !!
    Voor deze prestatie heb ik super veel respect .
    Liefs Thijmen ❤️

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment