Fietstocht Eemnes/Nice 4 juni 2016

Een dartavondje in Eemnes het Keldertje onder Wakker, samen met Leon Polman (beter bekend als: ”The Face”) aan de bar met een biertje. Gezellig na een kleine competitie darten een drankje aan de bijna lege bar, Miro de barman vermaakt ons met een stukje gitaarspel en Leon zoekt snel op de smartphone de songteksten om deze luid mee te zingen, de stemming zit er goed in. Na een paar nummers te hebben gezongen neemt Miro even pauze en voorziet de gasten van een drankje. Leon vertelt over zijn fietsavontuur van Noorwegen naar Nederland, hij heeft zijn fiets in een doos verpakt en is naar Noorwegen gevlogen om de terugreis naar Nederland te starten. De eerste berg is afzien en halverwege besluit hij terug te gaan, beneden aangekomen overdenkt hij zijn doel en weet dat hij deze berg moet bedwingen en doet een tweede poging. Mijn interesse is gewekt en een opmerking dat je eigenlijk naar het zuiden zou moeten fietsen, wordt door Leon beantwoord: “waarom dan niet naar de Middellandse zee?” Zo ontstaat het plan om vanaf Eemnes naar Nice te gaan, Eemnice moet het zijn.

IMG_2043
IMG_2461

Als eerste vereiste een fiets, en die moet voldoen aan allerlei eisen zoals bagagedragers, licht in gewicht, versnellingen, stevig en natuurlijk goed rijden. Het internet afzoeken naar een betaalbare gebruikte mountainbike maar al snel zie ik dat mijn budget van 6 tot 7 honderd euro niet voldoende is om een mooi exemplaar te kopen. Op het moment dat ik in mijn schuurtje een bijna nooit gebruikte Giant Peloton race fiets zie staan, een geweldige fiets, die de keren dat ik hierop reed, goed en stabiel reed, met zijn stalen en dus dus sterke frame, weet ik wat me te doen staat. Aan dit stalen frame is het eenvoudig bevestiging punten te lassen voor de bagage dragers. De kleurstelling is minder mooi, maar als ik toch moet lassen, kan ik het frame meteen in een andere kleur spuiten. Dus begin ik met demonteren van de onderdelen en verwijderen van de poedercoating. Na het lassen breng ik het frame naar de poedercoating firma in Hilversum om het de matte witte uitstraling te geven.

Nu kan het opbouwen beginnen en een opmerking van Leon na het zien van het kale frame is: ”Ik zou in blinde paniek raken”. Hij heeft voorafgaand aan zijn fietstocht vanuit Noorwegen een workshop fiets onderhoud/herstel gevolgd en kan ondanks die inspanningen geen imbussleutel van een spaak onderscheiden. Dit soort projecten ziet hij dus niet zitten, maar hij juicht mijn doortastendheid en enthousiasme toe. Als er maar gefietst gaat worden!
Op een rijtje wat de ombouw gaat inhouden:
– Racestuur vervangen voor rechte uitvoering met schakelsysteem aan het stuur i.p.v. op de stang
– Triple voorbladen i.p.v. duoblad
– Bagagedrager voor (Tubus)
– Bagagedrager achter (Tubus)
– Brede geprofileerde banden met anti-leklaag (Schwalbe)
– Zadel (Selle Italia) met open middenstuk en lederen dek voorzien van gelpads
– Brede spikepedalen (Shimano)
– Lichtgewicht trapas met juiste kettinglijn voor tripleblad
– Achterderailleur (Shimano Alivio)

Leon vertelt dat hij lid is van de “vrienden op de fiets”, iets wat ik verdacht vind klinken. Vrienden op de fiets is dat een soort verkapte homo club ofzo? Nee, het schijnt een club mensen te zijn die onderdak bieden aan anderen die ook aangesloten zijn bij deze organisatie. Vol trots laat Leon dan ook zijn pasje zien en probeert mij over te halen om ook eens een nachtje bij zijn “vrienden” te slapen als we een proefrondje gaan rijden. Ik bedank hem voor de uitnodiging.

IMG_2717

Raymond,

Het is begin november 2015 en de fiets is gereed. Nu moet er toch een testrit worden gemaakt, maar het weer is nog niet geweldig geweest. Vaak regent het of is de temperatuur niet aangenaam (ik ben echt een mooi-weer-fietser) ook is zonde als de fiets in aanraking komt met pekel en zwaar gaat roesten. De eerste tocht is een feit. Gelijk ook naar een zee. Weliswaar de Zuiderzee, maar toch. De hele weg zit ik met een grote glimlach op mijn gemodificeerde racefiets en vraag Leon om mij te waarschuwen als ik te blij kijk. In Spakenburg is er een korte stop en gebroederlijk worden de beide fietsen geparkeerd en een lekker portie kibbeling en ravigottesaus besteld. De terugweg verloopt ook soepel: het schakelen gaat goed, geen bijgeluiden en wind mee.

De eerste test is geslaagd. Nu een bagagedrager en fietstassen kopen zodat er ook met bepakking kan worden getest.

Op de woensdagavond om de week komen mijn ouders eten, dit doen we al jaren en zij vinden het gezellig om met de kleinkinderen aan tafel te zitten, ik kook graag voor hen en dat vinden zij ook een feestje, probeer altijd iets speciaals te maken en rijst (pa houdt niet van rijst) te vermijden.
Na het eten vraag pa mij de fietstassen op internet te laten zien, ben in maart jarig en hij wil wel eens zien welke tassen ik op mij verlanglijstje heb staan. Na het openen van de site en tonen van de Ortlieb back roller classic moet ik op bestellen drukken en wordt het rekeningnummer van pa en ma ingevoerd: “Zo die heb je vast! En laat nu de voortassen eens zien!” Hetzelfde ritueel herhaalt zich: “Nu ben je compleet, toch?” Ja, wat een mooi cadeau, ik kan haast niet wachten tot ze binnen zijn om op de bagagerekken te monteren.

Dan zijn we klaar, tenminste, denk ik in dit stadium. Een testrit later met tegenwind in de Eemnesser polder, is de fiets haast niet vooruit te krijgen Later wind mee gaat het wel super snel. Het blijkt dat de bagage een serieuze belasting is en een grote medestander in de tocht. Teruggekomen verwijder ik alle onnodige spullen uit de tassen, zoals extra tasriemen en verpakkingsmaterialen van reserveonderdelen. Leon heeft een route in de Garmin gezet en op een mooie zaterdag gaat de tocht via Huizen, Naarden, Bussum richting Laren maar bij een tunnel onder de doorgaande weg naar Hilversum door hoor ik een scherpe knal. Een spaak uit mijn achter wiel breekt en direct vervormd mijn achterwiel en wil niet meer tussen het frame doordraaien. Leon stelt voor om de auto te halen en mij bij La Place achter te laten tot hij verschijnt. Het is maar een paar honderd meter lopen naar La Place maar met volledige bepakking is het zwaar om de fiets naar de pick up plaats te vervoeren.

Nieuwe velgen moeten worden besteld, de originele racevelgen zijn niet geschikt voor zware belasting. Een paar dagen later zijn de velgen binnen en ze zien er geweldig uit. Maar een volgend probleem doet zich voor. De nieuwe velgen zijn qua bouwmaat veel breder dan de standaard velgen en volgens de fietsexpert moet je gewoon het frame wijder buigen. Na deze actie past het wiel ertussen, maar na het oppompen van de band loop deze tegen de voorderailleur aan. De enige oplossing is een andere derailleur. Of een katrol waarbij de versnellingskabel niet van onder maar van boven komt.

Deze oplossing is perfect en de voorbladen worden goed geschakeld.
Leon valt ook nog in de prijzen na het breken van zijn bagagedrager begeeft ook zijn zadel het en moet worden vervangen.
De vakantiereis komt steeds dichterbij, de Garmin heeft Leon helemaal door en Leon de Garmin ook wel. Op de computer is de volledige route uitgestippeld van camping tot camping. “We moeten wel door een dorpje komen voor de laatste camping om boodschappen te doen”, zeg ik voorzichtig. Leon heeft een week later de gehele route aangepast met supermarkt namen en adressen in route opgenomen. De tijd gaat sneller dan verwacht: wat eerst nog een half jaar was is nu nog enkele dagen.
Floris (mijn zoon) leert op school websites te ontwerpen en ik vraag hem of hij er een voor mij kan maken. De domeinnaam is reeds geserveerd door mijn zwager John-Michael Swaab, RAYCYCLE wordt een feit en na een avondje klussen komt Floris naar mij toe met het heugelijke nieuws dat de site WWW.RAYCYCLE.NL online is.
Nu kunnen we het reisverslag bloggen en foto’s toevoegen voor iedereen die dit wil lezen.

 

Leon,

Zondagavond, 29 mei 2016
Nog 6 nachtjes slapen en dan mogen de beentjes echt op de pedalen. Hoe zal het zijn? Dag in dag uit de route te fietsen die ik de afgelopen maanden zorgvuldig heb uit zitten stippelen op de Garmin. Bij twijfel steeds via google maps het wegdek inspecteren. En als google de weg niet had opgenomen in zijn fotoregistratie, dan extra opletten. Het mag best een beetje klimmen, als er maar asfalt ligt.
Het gemak waarmee ik dit schrijf is tekenend voor de enorme onderschatting van stijgingspercentages en de evenredige overschatting van mijn eigen klimvermogen. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik er niet van hou om tegen een berg op te fietsen. Maar tegelijk is het wel heel mooi om de top te bereiken en je uiteindelijke doel. Dus gaan we vol overtuiging die Ardennen over, en pakken we in de laatste week gewoon de Alpen om in Nice te eindigen. Niks door het dal naar Saintes Maries de la Mer.
Eén en ander heeft ook te maken met de fijnste oefentocht van het bescheiden oefentraject dat we dit voorjaar aflegden. Begin mei stouwen we mijn auto vol met tassen en fietsen, op weg naar de Veluwezoom. Ik heb er als tiener gewoond en ik was er vaak in de bossen te vinden. Om daar te komen moest je wel 100 meter klimmen. Dat lukte op mijn Flandria met 3 versnellingen lang niet altijd zonder af te stappen op het steilste stuk.
De ideale plek dus om eens te kijken of wij eigenlijk wel een berg opkomen met al die bagage die we aan onze fiets hebben hangen. We starten vanaf mijn ouderlijk huis en na 400 meter begint de beklimming van de Zypenberg. Kalm en stilzwijgend rijden we de eerste honderden meters vals plat, om direct aan het steile deel te beginnen. Ik weet precies wat er gaat komen en weet mijn energie redelijk goed te verdelen. Voor Ray is het de eerste keer dat hij daar fietst en enigszins achterop ondergaat hij het fenomeen 10% helling. Wat volgt zijn nog een paar kleine klimmetjes en na drie kilometer staan we bovenop de Zypenberg. We draaien naar links en laten ons middels een paar kleine haarspeldbochten afzakken richting Rozendaal. Dat gaat lekker. Het is een beetje onwennig met al die zooi achterop in de bochten. Echt volle bak naar beneden wordt het niet. Althans…voor mij.
Ray zie ik steeds meer als een stipje voor me naar beneden sjezen. Heel beheerst laat hij zijn voormalige Raysfiets bochten afsnijden en snelheid maken. Hopelijk rijdt hij niet voorbij het punt dat we volgens de Garmin naar rechts moeten. Dat zou zo lullig zijn. Moet ie eerst weer een stuk terug. Maar hij houdt zich op tijd in en zo gaan we gezamenlijk de weg op naar de Emma piramide. Een heerlijke weg omhoog, met haarspeldbochten. Daarop gebeurt het tegenovergestelde. Ik draai tot mijn verrassing redelijk relaxt de pedalen rond door de steile bochten en kan als ik af en toe achterom kijk, Ray in het dal hetzelfde zien doen. Ik besluit op het vlakkere deel het tempo te vertragen en wacht tot ik hem achter me aan hoor hijgen.
Maar hij is het niet. Het gehijg komt van een wielrenner die met evenveel moeite zijn weg omhoog baant. Ray volgt snel. En is verrassend aanspreekbaar. En dus kunnen we zonder moeite doorkachelen en doen we na een mooie afdaling bij De Steeg nog één keer de top aan, richting Posbank. Daar wacht ons een serieus steile top, en even vrees ik dat Ray zijn fiets omhoog zal moeten duwen. Ik sta klaar met mijn fototoestel om dat tafereel vast te leggen, maar bijna ben ik te laat met afdrukken, want sneller dan verwacht rijdt de man met de tong op de schoenen aan mij voorbij.
Ik ben nog net op tijd voor een kiekje, waarna we de fietsen tegen een muurtje parkeren en onszelf een lekker bakkie gunnen op de Posbank. De plek waar een week later Maarten Tjallingi in de Giro d’Italia de bergtrui zou pakken door als eerste door de mensenmassa zich naar boven te wurmen. Leuk voor hem. Maar onderschat ons zelfvertrouwen niet dat wij op diezelfde plek hebben opgedaan. Nice…here we come!

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment