Raymond,

De mannen zijn afgereisd naar de Eifel Duitsland, Leon heeft een route gemaakt voor een tour van 93 km met veel hoogte meters (lees klim- en stampwerk). Na een paar vrijdagmiddag files onderweg komen we aan op de camping. Een vrolijke toen nog volgens Leon genaamde Helena wijst onze slaapplaats aan. En na een zwoeg half uurtje staan de boogtentjes. Nu maar pils kopen en een snitzel en die glijden er van zelf in. Na een fles wijn of twee en sterke verhalen van de vorige fietstochten zoeken wij ons bed op.

Het is fris als we opstaan en de weersvoorspelling waarschuwt voor 28 graden plus, dus genieten we nog even van de ochtenddauw. Met goede zin en lege maag, op een koek van Leon na, starten we Garmin en zijn we weg. Na vier kilometer klim met haarspeldbochten blijkt dat we de route in tegenovergelstelde richtig rijden maar dit kan je in onze device natuurlijk niet aanpassen. Leon vind een grote oversteek zodat we de route in de juiste richting fietsen. Maar wat is het afzien de klimmen zijn lang en steil. Na een kleine 20+ Km hebben wij wel zin in koffie en misschien een lekker broodje maar niet verwacht alles Zu. Zelfs als wij een Duitse vrouw met boodschappentas vragen geeft zij te kennen dat er niks open is maar misschien volgende week tijdens feest week hier???????!! We fietsen door en komen bij een vulkaan express geweldig in het station is een bar en drinken wij een heerlijke Tasse Kaffee und ein Expresso doppel mit Appfelkuche und iets met kersen voor leon. Dit is fijn nu kunnen we door. We pinnen wat geld in Mayen en gaan daar in het centrum op het plein een heerlijk biertje drinken. Ik opper om ook iets te eten omdat hier niet alles dicht is en we nog een tochtje te gaan hebben. Pizza wordt het maar dan te vet en die boer je de volgende 30 Km elke trap op. De omgeving is prachtig en je ziet iedere keer weer nieuwe dingen echt geweldig. En zoals al voorspeld thuis bij het aanschouwen van de route op de computer je gaat echt stuk, de laatste 18 Km krijg ik last met trappen een soort kram gevoel in de knie en we moeten nog wat haarspeldbochten a 10% beklimmen, ik ga in slowmotion modus en krabbel naar boven, Leon is al ver vooruit, vooruit. Dan de laatste afdaling wat lekker we rijden de camping op en drinken een bier bij Monica nog steeds met glimlach.

Weer een pracht tocht in de boeken alleen geen internet of 3/4G hier dus het uploaden van onze verhalen en foto komen na dit weekend.

 

Leon,

Zonder bagage, effe een dagje stoempen op de flanken van de vulkanische Eifel. We mogen ons helemaal leeg fietsen, morgen hoeft het niet meer. Dus heb ik een mooie route in de Garmin gezet van 92 km met ergens tussen de 2000 en 2500 hoogtemeters. Die klim je bijvoorbeeld als je 20 kilometer en berg opfietst tegen 10% stijging. Maar dan nu verdeeld over de dag en afgewisseld met fikse afdalingen en grindwegen.

We hebben er zin an. De wekker is gezet om acht uur, maar dan staan wij al trappelend naast onze fietsen. De eerste drie kilometer gaan gelijk stijl omhoog. De eerste haarspeldbochten worden met een glimlach genomen en over het feit dat onze beide Garmins het direct qua navigatie af laten weten, deert ons niet.

Bovenop de eerste berg toch maar even stoppen om de route te bekijken. Grote schrik: we rijden m per ongeluk de verkeerde richting op. Gelukkig lopen begin en eind van de route redelijk parallel, waardoor we via een inventieve doorsteek alsnog de goede kant op gaan. De Garmins slaken een zucht van opluchting en snappen weer waar we mee bezig zijn.

In het eerste dorp slaan we de pinautomaat over. Behoefte aan contant geld is er wel, want op de camping kan niet gepind. Op wel meer plaatsen, zullen wij later merken. Maar we pinnen wel in het volgende dorp.

Het eerste hoogtepunt is direct het dak van de tocht, en van de Eifel an sich: Hohe Acht. Iets van 700 meter meen ik. We nemen een selfie voor de relivefilm en trappen vrolijk verder. Een bospad in, onverhard, maar goed te doen. Dalen op onverharde wegen ervaren wij op compleet verschillende wijzen. Ray stort zich downhill en spurt ervandoor. Ik knijp constant in de remmen, bang weg te slippen of mijn fiets kapot te knallen op keien en kiezels. Beide methoden werken, we komen beneden en asfalt is onze beloning.

Het gaat echt heerlijk. We prijzen ons gelukkig met het mooie weer, het rustige verkeer, en het gemak waarmee we alles ondergaan. Ik opper vrolijk dat we in het volgende dorp ff een bakkie moeten doen. Liefst bij een bakkerij, want de camping had naast geen pin ook geen broodjes. Wij vinden dat een gemiste kans voor Helena, de uitbaatster die volgens mij zo moet heten. Zij was er overigens van overtuigd dat ik Johannes moest heten, dus we staan, zoals we later pas zullen ontdekken, gelijk.

Helena had dus geen broodjes, maar het volgende dorp ook niet. En ook geen koffie. Überhaupt geen winkel, zegt de Duitse mevrouw lachend als we het haar vragen in het dorp Ressingen. Volgende week, dan gaat er iets open, zegt ze gniffelend, terwijl ze zich met haar boodschappentas uit de voeten maakt.

In verwarring trappen wij dapper door naar de volgende plaats. Pas na pak m beet 35km stuiten we op een uitspanning. Het is het station van de vulkaan Express. Busladingen bejaarden popelen om met het treintje oude uitgedoofde vulkanen te bestijgen. Ze schuifelen onrustig over het perron. Ik waan mij in een aflevering van de walking dead. Wij storten ons op de koffie en nemen daar een lekkere torte bij, die wij delen met 5 wespen. Veel meer is er niet te halen voor ons, want ook hier kan niet gepind en Ray heeft nog 15 euro in de portemonnee en die zijn al grotendeels ingeruild voor die koffie en die torte dus. Ik heb 0 euro, want ik ben thuis mijn portemonnee vergeten. En mijn tandpasta. En wcpapier. En een kussen. En nog meer, maar dat ben ik vergeten.

Met gerefilde bidons verlaat ik het station en we kachelen verder. Nog altijd soepel. Ray heeft van zijn collega onthouden dat het plaatsje Mayen wel de moeite waard is voor een klein bezoekje. Het is inderdaad voor Eifel begrippen bijzonder levendig en we nuttigen een pils, een cola en een pizza. Of mag ik zeggen: een trekzak en een pizza. Nee, toen nog niet. Later wel. Dat komt zo.

Wij weten heus wel dat de combi pils, pizza en nog 40 km klimmen geen goede combi is. Ray bevestigt die wijsheid. Vanaf daar moment beklim ik minuten sneller de hellingen. Geeft mij mooie gelegenheden hem op film en foto vast te leggen. Onderwijl ga ik ook wel stuk hoor. Wat is het toch afzien, klimmen tegen 12% in de hitte en de brandende zon. We tikken immers de 29 graden wel aan vandaag. Het asfalt kookt bijkans.

Het plaatsje Monreal is nog wel het vermelden waard. Zoek het op, het heeft sprookjesachtige doorkijkjes die tijdloos zijn. Met 2 kasteeltjes, vakwerk huisjes en een leuk riviertje met een oude brug. Moet je zien. Deden wij. Genieten. Toen nog wel.

Maar door al onze sightseeing is de tijd van de batterij van de Garmins wel op. Beide navigatie computers vallen uit, 10km voor de finish. Denken we. Want het blijken er later 20 te zijn. We navigeren via de telefoon zonder bereik en ons boerenverstand en we rijden de nodige verkeerde meters. De bidons zijn zo goed als leeg. De vermoeidheid neemt de overhand en de weerzin van hoogtemeters ook. Ray spot gelukkig wel een boertje met een waterslang. Belegd vraagt hij de oude baas of hij onze bidons wil vullen, maar hij zegt dat het water niet van hem is en dat we het de eigenaar moeten vragen. Die is er niet. Dus gaan we weer bij hem staan met onze bidons. “O, willen jullie water? Geen probleem!” zegt hetzelfde boertje. En volgetankt vervolgen wij de laatste lootjes. Via Acht naar Langenfeld weten wij en dan is het alleen nog maar dalen.

Maar tot het zover is, is het alleen nog maar klimmen. Haarspeldbochten, eindeloze rechte stukken omhoog. Er komt geen einde aan. Ik wil het niet, maar toch stap ik halverwege even af en ga liggen op een akker. Ray nadert een paar minuten later en ik spring snel weer op mijn fiets om hem niet op te houden. Tot zijn grote teleurstelling, want hij wil ook wel ff liggen.

Uiteindelijk bereiken we na een heftige afdaling de camping. Op ons tandvlees. We drinken biertjes op het terras. Gaan douchen, doen en klein dutje bij de tent en gaan weer ter tafel. En schnitzel graag, net als gisteren, maar dan zonder die zigeunerzooi erop. En wij drinken graag een cola en een bier. “Ah, een trekzak!” Zegt Monica, zoals Helena blijkt te heten. In Beieren waar zij blijkbaar vandaan komt, noemen ze die combi dus een trekzak. Ik meen omdat het bier zo doodslaat daarbij. Zoiets. Wij vinden het allemaal best. Met kramp in de benen en pijntjes her en der besluiten wij onze tocht, en de bonte avond kan beginnen. Al is ie niet zo bont, omdat ik wel een uur aan het typen ben op dit verhaal.

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment