EemNiels

 

Raymond,

Vorige week vertrokken en nu onder Nancy, ben best trots. Over de tocht van vandaag kan ik kort zijn: hij was lang. Nee dit is te makkelijk, we fietsen vandaag langs de Moselle vlak maar oer saai, voor de lunch dik 50 km op de klok. Een mooie locatie in Nancy voor een biertje en pizza en dan weer op de fiets. Oh, oh dat doet pijn terwijl het ervoor best lekker ging. Dan een stuk door de stad en over veel industrie gebieden echt super triest. Het laatste stuk weer door de bergen naar Lunéville. Met een traktatie in de vorm van hotel. Ook goed getimed wat nu stort de regen naar beneden dit kan onze tent niet hebben. We zijn door de stad gelopen maar niks van vertier wel mooie gebouwen maar terrassen en restaurants op slot. Wij vinden natuurlijk een goed terras met uitzicht op gigantische château super mooi. Later eten we in de restaurant le Piano alleen die hebben we niet gehoord. Een spannend moment was er tijdens het eten toen Leon op een fantastische wijze zijn vork door het restaurant liet vliegen, een verschrikte gast die aan een doodsaanslag ontsnapt is pakt de vork en geeft die terug s’il vous plait. We genieten als we de belevenissen van afgelopen week bespreken en dit onder genot van een Bordeaux wijn, Tara proost op je 17e verjaardag x

 

Leon,

Ik kan dit helemaal niet meer. En ik wil het niet meer. Al vanaf de eerste kilometer wilde het niet met mij vandaag. Gelijk zadelpijn. Een knie op het punt te gaan steken. Polsen die niet meer weten hoe het stuur vast te pakken. Die combinatie. Samen met oersaaie route langs kanalen en rails.  Vanochtend was een martelgang. Even naar Nancy dacht ik eerst. 46 km en dan lekker lunchen.  Het duurde eindeloos. Ik voelde me na 25km al net zo vermoeid als gisteren na de hele dag. Elk moment wil je het liefst afstappen. En toch hield ik hoop dat het na de lunch wel beter zou gaan.

In Nancy, met een niet onaardig centrum, een pizza en een biertje verder, en 53km op de teller, stappen we op. De route is waardeloos. O.a. een lelijk industrieterrein wordt door ons doorkruist. Maar het gaat zowaar beter. Misschien door de ibuprofen, misschien doordat we de rivier achter ons laten. Het wordt weer een beetje kunnenKlimmen en dalen. Toch fijn, die afwisseling en verrassing. Al vrees ik de echte beklimmingen wel. Geen idee hoe slecht mijn knie er aan toe is. Blijkt gelukkig wel mee te vallen. Zonder pijn op het lichtste verzet gaat het prima. Heel traag, maar vooruit.

Regelmatig overleggen we over de route. Onze garnins zeggen vaak wat anders. Dat komt doordat ik niet heb ingesteld onverharde paden te vermijden. En ray wel. Uiteindelijk bekeken we Lunéville na 85km. In de regen. We kiezen voor een betaalbaar hotelletje. Heerlijk. Na een lekkere douche de stad in. Valt tegen. Veel is dicht of leeg. Maar uiteindelijk belangen we eerst op een terras tegenover een soort mini Versailles en daarna in de pianobar, waarin geen piano te ontwaren is, maar dat terzijde. We drinken heerlijke bordeaux wijn (lalande du pomerol). Ray bestelt nog 2 glazen in zijn beste Frans: mais non droesèm, zegt hij erbij, nadat zijn laatste slok vol druivenprut zat. De serveerster snapt zijn toevoeging en lacht vriendelijk. Uiteindelijk verlaten wij vrolijk de pianobar, kan ik mij bijna niet voorstellen dat ik vanochtend bijna klaar was met dat gefiets en kijk ik terug op een saaie etappe, maar een op een hele gezellige dag met mijn vriend. Terwijl de regen met bakken naast onze hotelkamer valt. Nog 14 van dit soort dagen, graag!

3 reacties

  1. Zo gaat dit. Het is een afbeelding van het leven. Je leert, je knokt, je geeft bijna op. En dan de gulle lach, het geluksgevoel de toekomst die je toelacht. C’ est la vie zeggen de Fransen. En als je “niks te beleven “ met een Lalande de Pomerol moet zien door te komen dan is dat nog wel ok. En dat in het dorp van de Maan.

  2. Mannen, wat doen jullie het goed! En wat leuk voor ons om alles zo met jullie mee te beleven. Van de vaseline tot de pomerol, van de lift omhoog tot de wind regen en zonneschijn! Maar hallo Pieten, wat is het ook afzien voor jullie zeg. Dus, hou jullie goed en zet m op!

  3. Geweldig, ik neem mijn cap voor jullie af en een kleine troost, het komt hier soms ook met bakken naar beneden, geniet van elkaar en af en toe een chateau

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment