EemNiels

 

Raymond,

De zalf en pillen doen hun werk, wat een mooie start van de dag. Als ik opsta komt de zon al bijna door en pakken we een nagenoeg droge tent in. De camping ligt aan de Ravel/vennbahn en de start zou vlak of iets vals plat moeten beginnen. Na 1,5 km wijst Garmin ons een andere route berg op en berg weer af. De omgeving is prachtig en we zijn stil aan het genieten. Dan rijden we onder de E25 richting Luxemburg door en daar gaat het route technisch mis, de eerste keer vandaag en zeker niet de laatste. Maar mag de pret niet drukken gewoon door peddelen en genieten van de omgeving. Op de Vennbahn kom je best veel vakantiefietsers tegen maar nu we ons eigen route rijden zijn we die kwijt dat scheelt al snel 45 hallo, goedendag roepen. We gaan naar de camping die op dag 4 gepland staat omdat we dus achterlopen op ons schema. Aangekomen en high-five te hebben gedaan horen we dat deze is gesloten, dit zeg een eenzame fietser die net het terrein van de camping verlaat. Teleurgesteld kijken Leon en ik elkaar aan en besluiten dan maar door te fietsen andere optie is er niet. Dan loopt de eigenaar van de camping langs en krijgen wij een harde NEIN als we vragen of de camping voor twee vermoeide fietsers toch niet open is. Leon zoekt nog even op internet en vind een camping 500 meter verder, hier zitten we nu prachtige plek met gezellig personeel en een restaurant waar we een top snitzel wegschuiven. Dit is een dag met een zonnetje, goed gefietst en erg gezellig.

 

Leon,

Als ik halverwege de rivier ben, sta ik stil. Nog één stap door het water en ik ben weer in Duitsland. Maar ik ben al zo kort in Luxemburg, dat ik besluit daar te blijven. Hei elei kuk elei. Veel meer Luxemburgs ken ik niet. We zijn op dag 5 op de plek waar we op dag 4 wilden zijn. Maar ik ben vooral blij dat we hier überhaupt nu zijn. Met alle fysieke ongemakken (ook ik slik inmiddels pijnstillers om de knie in toom te houden), had ik ook met andere scenario’s rekening gehouden.

Maar vandaag was een mooie dag. Al presteerden we het om al na 5 km de Vennbahn kwijt te raken. Na een hoop gezoek en onnodige kilometers besluiten we de oorspronkelijke route te volgen. Die gaat al snel met 18% omhoog. Ik trap m het snelst omhoog en zie tot mijn schrik dat de weg veranderd in een onverhard landweggetje. Dat wil je niet klimmen. Ik loop snel en stukje naar beneden om ray tegen te houden. Hij moet met die pootjes niet onnodig omhoog. Helaas zal ik hem later deze etappe nog een keer zinloos omhoog leiden, in Clervaux. Mooi plaatsje! Maar ik heb heus niet expres nog even bij de kerk wat haarspeldbochten gepakt om van het uitzicht op het dorp te genieten.

Ook in Troisvierges reden we onnodig omhoog. In de hoop een idyllisch centrum met terrasjes te vinden. Maar er is geen zak te beleven daar. Dus belanden we na veel omwegen alsnog bij het restaurant bij het station, dat eerder door mij was afgeserveerd als ongezellig. Ray verliest vervolgens daar zijn fietshandschoenen. Dat ontdekt hij pas 30km later. Maar tijdens het fietsen op die vele steile bulten lag zijn focus niet direct op zijn handschoeisel. Het is echt knap dat hij onder deze omstandigheden vandaag 75 km wist af te leggen, met 1000 hoogtemeters.

Het mooie weer en de prachtige omgeving verzacht wel iets, maar de klimmetjes zijn echt niet normaal steil. En om even een beeld te geven van hoe dicht vreugde en teleurstelling bij elkaar liggen: onze eerste koffiestop bij een wellness center is een deceptie, want het hele resort is door een familie afgehuurd en die zijn niet genegen een bakkie voor ons te zetten.

En toen we dolblij aankwamen op de camping, kwam ons een Duitse fietser tegemoet. Die camping ist geschlossen. De eigenaar hangt er wel rond, maar is niet meer gastvrij. Hij zegt dat er 5km verderop een andere camping is. Wij blijven verbouwereerd achter. Toch ff googelen. Staat plots de eigenaar van de camping naast ons. Of het klopt dat ie gesloten is. Hij gunt ons geen blik waardig en mompelt iets van ja hoor. Zegt Google opeens dat er 200 meter verderop nog een camping zit. Een veel mooiere bovendien! Wij zien in de verte de Duitser een berg opstampen, maar kunnen zelf na 200 meter alsnog high-fiven, tentjes opzetten en het glasheffen op een prachtige dag. De teller staat op 404 km, met ruim 3000 hoogtemeters. Allez!

 

5 reacties

  1. Hartstikke leuk jullie verhalen te lezen en de manier waarop jullie verslag doen. Ik krijg een beetje naar gevoel bij de opmerkingen over de knieën, de arme gewrichten die ongetraind zoveel werk moeten verrichten… sterkte daarmee en verder ook veel plezier. Hier schijnt de zon op dit moment, xx Lisette

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment