EemNiels

 

Raymond,

Hoe anders dingen kunnen gaan…

De regen wekt mij uit de slaap, het is weer tijd om de spullen te pakken eerst nog een warme douche. Onze camping is gelegen in het dal en ondanks we gisteravond een zonnetje hadden was dit van korte duur doordat we omgeven zijn door bergen. Alles is nog vochtig, zeg maar nat en zo worden ook de tassen ingepakt. Leon heeft een alternatieve weg gevonden om ons weer snel op de Vennbahn te krijgen met zo kort mogelijk klimmen. Maar toch kan dit niet voorkomen dat ik na 20 km de beide enkels en rechterknie bijna niet meer kan belasten. Ik baal zo enorm want de conditie en het hoofd is okay maar het onderstel wil in rust. We pauzeren veel keer maar ook om de regen even niet te hoeven voelen. Wat een zomer nu al 4 dagen door de regen en het is ook gewoon koud. Als de zon af en toe doorkomt is het aangenaam en dat doet ook iets met ons. Na de lunch besluiten we een soort rustdag te doen het gaat gewoon slecht en we leggen te weinig afstand af in de uren die we hebben. Twee kilometer verder na een heerlijke afdaling staan de tentjes op het veld. Het restaurant dat bij de camping hoort is gesloten Ruhetag ofzo iets. Het zwembad van de camping is afgedekt niet dat ik nog meer behoefte aan water heb, maar waterrat Leon vind het jammer. Hij had graag in zijn fietsbroekje (bij gebrek aan zwembroek) nog een paar baantjes getrokken. Het eten bestellen we via Leon’s thuisbezorg service, hij is zo lief om de berg nog een keer op te gaan om wat voedsel en zalf voor mij te halen bij de apotheek. We zitten heerlijk in de zon bij de tent en hangen zoveel mogelijk te drogen. Nu schrijven wij deze tekst bij het gesloten restaurant waar de eigenaar net de plantjes water geeft. We vragen of we toch aan een tafel mogen zitten en Natürlich is zijn antwoord en we krijgen twee kussens voor de stoelen. Dit zijn de kleine geluks momentjes en ook de schakelaar van de terras heater werkt dus zitten we er straks warmpjes bij. Hopelijk kunnen we morgen weer gas geven en Luxemburg onveilig maken.

 

Leon,

De dag dat we voor het eerst een tent op zouden zetten in Luxemburg is 24 uur verschoven. Het zou mooi zijn als we er morgen binnenrollen. Vandaag is het materiaalpech van fysieke aard en hoe knap Ray ook dingen weet te maken, met hamers, spaken en andere voor handen zijnde materialen: 2 dikke enkels krijg je er niet mee weg. Hoe hard je ook met de hamer slaat.

Het was ook niet heel bevorderlijk dat we direct vanaf de camping 5km moesten klimmen om weer op de echte route te komen. Monschau is een prachtig plaatsje in het dal, het hele plaatsje niet gezien overigens, maar kom er maar eens weg. De route was vervolgens wel weer prachtig. Zonder regen helemaal. Helaas was dat vaak niet het geval. Flinke buien werkten flink tegen. Op één schuilplaats (een nagemaakte wagon van de Vennbahn) troffen we twee Brabanders waarvan zij ook wel eens in Hilversum was geweest. Goh! Vertel er alles over!! Dat deed ze.  Als ze tussendoor niet ons uitlachten over onze zware bepakking. Waarom we geen B&B’s namen ipv campings? Wij besloten dat een beetje regen minder erg is dan dat ge-oh. En door.

De pijn in Rays knie en achillespezen wordt er niet minder om. Bij Waimes gaan we aan de koffie en langzaam besluiten we eerder te stoppen dat gehoopt. Het gaat gewoon niet. Na een vieze bak koffie met 2 gelijkgestemde dames (“horen jullie bij elkaar?”, vraagt de ober. “Nog niet, roepen wij”, misschien als ik ook 65+ ben, dan nog maar eens bellen), gaan wij weer monter op pad. Last Stop Sankt-Vith. Daar lunchen en camping zoeken. Na weer een hoosbui wordt het een lunch in een duur hotel. Een camping net buiten het dorp is haalbaar. Met restaurant ernaast. Wat een feest! Maar eenmaal aangekomen is het hier maantag en diensdag ruhetag. Natuurlijk! Het bijbehorende zwembad heeft ook een dag rust, dus wat een topplek weer.

Ik fiets nog één keer het dorp in voor wonderzalf en hamburgers to go en alles is weer oké. For now. We gaan bij het gesloten restaurant zitten, vragen zelfs netjes permissie aan de eigenaar. Die vindt het best, als we maar wel weten dat ie gesloten is. Dat weten wij ja. Geeft hij ons nog wel even 2 lekkere kussentjes voor op onze stoelen. Wat een vriend! Hij weet nog niet dat we straks zijn heaters ook lekker laten loeien. Het was 13 graden vanmiddag en nu niet veel warmer, al is de zon wel gaan schijnen vanavond. Ray vraagt zich af wat we vandaag op dit blog moeten melden, na zo’n korte dag. Ik gooi direct mijn glas wijn om. Ben benieuwd of dat zijn verhaal gehaald heeft.

En ondertussen vandaag toch nog 49km op de teller. Het totaal staat nu op 328, het aantal hoogtemeters op bijna 2000. En nu is het ruhenacht voor alle knieën en pezen die dat nodig hebben.

 

8 reacties

  1. Succes morgen, het zou zomaar eens de hele dag droog kunnen blijven in Luxemburg. Rijk heeft denk ik wel een punt.

  2. Jeetje mannen jullie staan je mannetje maar wel afzien zeg. Al die regen balen. Hoop voor jullie op beter weer en Ray hou je poot stijf het beste met je benen. Succes beiden en ik blijf je volgen. Top

  3. Ach, wat hoop ik dat t ‘gestel’ genoeg herstelt van de rust, en dat jullie mooi weer krijgen! Fingers crossed en houd moed, Odette.

  4. Op de rand van het ardennen massief. Koud zo boven. Morgen bergie af. Dat geeft de burger moed. Rustig aan blijven doen. Overleven. En dan weer de kop verder naar het zuiden. Elke km is er één. Kijk waar je morgen komt.

  5. Hé kanjers, wat zijn jullie toch pechvogels. Zoveel regen terwijl je naar het zuiden fietst. Misschien toch het Pieterpad op de fiets volgen richting Noorden. Tja en dan kan er natuurlijk ook een dinertje met Canard geserveerd worden.
    Nee hoor, probeer door te zetten!!!! Dikke meeleefknuffel

  6. Respect mannen na het lezen van de eerste dagen met al genoeg tegenslag.
    Hoop dat jullie door kunnen.En hier in zuid-Frankrijk schijnt echt de zon! En Ray:hou vol en “ de kop ervoor en stampen “

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment