Dag 15

Raymond

De wijn is te warm volgens Leon, een prachtige fles Barbaresco heeft onder het tentzeil gelegen, misschien het enige smetje op de dag.

Vanmorgen vroeg wakker en sluip zachtjes het tweepersoons bed uit, het is half zeven en zie gasten langzaam naar de ontbijtzaal gaan. Vandaag de grote klimdag we moeten de Reschenpas over. Een stukje door Zwitserland en daarna weer Oostenrijk waarna we Italië binnen zullen fietsen. Het weer is bewolkt en als we na het ontbijt de fietsen bepakken en een beetje op zoek zijn naar de juiste weg, vallen de eerste druppels. Regenjas weer aan, jammer want alles was lekker gedroogd in Hotel Post in Pfunds op de skischoenenrekken in de kelder. 

Dan begint de klim, eerst hang ik nog aan een lijntje bij Leon, maar als hij terugschakelt ga ik hem voorbij. Ik kom in cadans en na 3 bochten (haarspeld) zie ik hem niet meer. Dit is geen wedstrijd en ieder trapt zijn eigen tempo, maar het gaat lekker en ik blijf gewoon op het middenblad. Had dit niet verwacht zonder enige training en zeker niet dat ik racefietsers en een mountainbiker (elektrisch) inhaalde die geen bepakking mee torste de berg op. Ik begin te druppelen, het zweet valt als een lekkende kraan uit mijn helm. Hoe lang nog? Hoe veel bochten? Dan zie ik dat de weg gaat aflopen Naar beneden en wacht op mijn mattie. 

Sneller dan verwacht zie ik hem naar boven stampen met een glimlach en twee handen in de lucht, ook hij was de wielrenners voorbij gegaan. Super tof…zo deden wij onze outfit van vandaag ( bolletjes trui) eer aan.

Wat een prachtige tocht, jij hebt ook lang de tijd om rond te kijken. Nu de afdaling en wij hopen dat dit lang duurt en niet met 10 minuten over is. Het klimmen wordt beloont, het dalen duurt en duurt, door bossen langs rivieren, beekjes en meren…geweldig!

Ondertussen maakten wij nog foto’s en filmpjes op de fiets, wel lastig met een hand filmen en de andere de snelheid temperen, wat gaat dit snel.

Van de regen in de zon want vanaf we Italië in fietsen begint de zon te schijnen ook waait het lekker in onze rug.

De wijn koelt al wat af…

Door onze snelheid rijden wij voorbij aan de camping en moeten twee kilometer terug via drukke autoweg, dit mag de pret niet drukken. Eerst langs de supermarkt die Leon op onze laatste stop al hand uitgezocht. Wat een geweldige gozer, heb het erg gezellig met hem en vind het mooi hoe hij voor elk routetechnisch probleem een oplossing vind! 

De tenten staan en een pizza in het dorp op loop afstand zit erin.

Wijn is nu lekker!…

Een prachtige dag de allermooiste van onze tochten, ga deze niet meer vergeten.

Schenk nog een beetje bij…

 

Naam: Leon
Plaats: Schlanders

Titel: Het is waar wat ze zeggen

Alsof de duvel er mee speelt: na een goed ontbijt in het Posthotel van Pfunds (aanrader voor wie op doortocht…), Rijden we weg en zijn de we die gelijk kwijt. Bordjes lijken elkaar tegen te spreken en we maken de eerste onnodige kilometer. Onderwijl vallen de eerste druppels en gaan de zo lekker gedroogde regenjasjes weer aan.

Alles staat in het teken van dé klim. Vandaag het letterlijke hoogtepunt van deze reis. De klim is verdeeld in 11 bochten, weet ik. Voor het zover is rijden we tussen de bergen, stukje door Zwitserland, ik blij als een kind, en direct als we Oostenrijk weer binnenrijden stel ik vast: Ray, volgens mij is de klim begonnen. Na een paar 100 meter stampt hij mij opeens voorbij. Zo heb ik hem vaker bezig gezien. Hij blijft lang in de verte zichtbaar, maar na de vijfde bocht ben ik hem kwijt. Ik draai een relaxt wandeltempo omhoog. De ademhaling blijft rustig, ik heb geen haast en dé stijgingshoek is te doen.

Ik heb zelfs de rust om al fietsend een foto te maken en wat te eten. Ik ben verbaasd over hoe rustig ik dit toch maar even naar boven trap. In de verte zie ik een wielrenner harken. Zwalkend over de weg. Ik ga er langs. Ik word ingehaald door een mountainbike. Met batterij, stel ik genoegzaam vast. Ik blijf er een tijdje achter plakken, maar besluit dat dit niet slim is. Eigen tempo, Leon. Ik realiseer me dat Ray hen ook gepasseerd is, al ruim voor mij. Ik riep hem twee bochten geleden nog, toen ik hem boven me zag fietsen. Hij reageerde niet. Hij bleek een andere wielrenner die ik ergens voor me af zie stappen. Die stapt snel weer op als ie mij voorbij ziet kachelen. Gaat ie nou in mijn wiel zitten? Dat zou hij wel willen, want als ik boven kom, zie ik Ray met fototoestel in de aanslag. Die staat er al even. Ik steek mijn armen in de lucht, in de bolletjestrui, die ik speciaal voor deze dag gefixt heb voor ons beiden. We hebben de top bereikt. Op de foto zie je achter mij de hulpeloze renner lossen…

Tot zover de dag die in het teken stond van de klim. Want uiteindelijk gaat deze dag vooral de boeken in als de de dag van de grote afdaling. En van het mooie weer. En van Italië. En het is dus waar wat ze zeggen. Aan de andere kant van de Reschenpas is het bijna altijd mooi weer. Vanaf het moment dat we de grens passeren, schijnt de zon weer en loopt de temperatuur op. De lucht is droog en er waait een föhn in onze rug. We fietsen bijna 50 kilometer verder, met wind mee, alleen maar naar beneden tussen de allermooiste Alpenvergezichten denkbaar. Dit is fietsers heaven!

Het is dan ook de meest fantastische fietsdag die wij samen hebben meegemaakt. En dan vergeet je direct de teleurstellingen, zoals dat het kasteel waar we een eerste Italiaanse koffie zouden nemen, vandaag Ruhetag heeft. En dat het eerste terras waar wij neerploffen voor een pizza, geen pizza verkoopt die dag, alleen bruschetta, dat er gelukkig wel op lijkt. Dit was een superdag. De beloning voor de afgelopen regendagen, voor de hele reis tot nu toe, al kende die al vele mooie momenten. We genieten op onze camping, na twee dagen hotel is ook het neerzetten van de tent weer een feestje. De haringen gaan er nog steeds in als in boter.

De teller staat nu op 1321 kilometer. Nog 175 voor het Gardameer ofzo. Die smeren we uit over drie dagen is het plan. Of twee. Of toch vier? Denk het niet. Even spelen we met de gedachten de Stelvio ook nog even te beklimmen. We fietsen er pal langs. 1800 met klimmen a 10/12%. Zonder bagage best te doen toch, effe een dagje? Ik herinner mij dat ik niet van klimmen hou. Ook al ging het vandaag zo lekker. Stick to the plan. En Garde!
A26B1CE5-720F-46AE-A7AB-C6085ED66588 675913A1-AAD5-4D1A-9B0A-F5AC37BB67F9 2EE476D4-1261-48AD-8516-79319E123FB2 C204760B-8A39-4F51-97AA-6483D54E975A C00294B0-F251-4CB5-A5E7-1AF5A4C6266F F3A4C698-EDCC-4CDB-B3B0-54DE41B2A5B6 E549D50D-1763-4C5E-988D-C1BB671568D2 62C1F9DE-C38A-4E92-B48D-9653786594A9 BA9F13CC-4914-4881-AC8E-9BD9F5D134DF B3D69856-DC93-496E-BE45-4A3378BFFF20 D08E6474-BD9E-43DA-B217-0770EE4E2E98

4 reacties

  1. Ik ben nog nooit in Schlanders geweest, maar zo te horen is het daar een reuze fees!
    Mooie bolletjestruien ook!!

    Arie Vederci

  2. Wat goed om dit te lezen! Jullie liggen gewoon vóór op schema en zijn gelukkig! Fantastisch! Geniet van deze dagen en take it easy…. relax its a holliday 🎈

  3. Hallo mannen wat ben ik trots op jullie en zo leuk dat jullie zo van deze toch wel zware rit zo genoten hebben veel plezier in de volgende ritten en houw hem op de baan succes

  4. Knap hoor, dat klimmen!!! Als jij zo fluitend de berg op gaat, Ray, dan ga je mij straks ook fluitend voorbij op de squashbaan, oei….! Ik smul van jullie belevenissen. Dit zijn avonturen die je never nooit meer vergeet! (fijn voor achter de rollator… over een jaartje of wat 😉

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment