Dag 13

Raymond 

De Wijn smaakte goed… na het eten (Wiener Snitzel) terug naar de tent, Leon heeft twee stoelen van het terras geregeld en daar zitten we samen te genieten van de Alpen tot de zon onder is. Gister nog ver weg nu zitten we ertussen. Prachtig, en mooie verhalen en liedjes komen bij ons boven. Deze camping is echt prachtig het sanitair heeft iets weg van een sterren hotel, schoon en verzorgd gemaakt met marmer en keurig betegeld. Wat een verschil met eerdere campings waar douche en wc units in een open veld zijn gezet.

Zegt het getal van de dag (13) iets over hoe deze verloopt?

Vandaag gaan we naar Oostenrijk maar daarvoor moet je klimmen, een prachtige route die slingert door het landschap zo de berg op. Ja, stuk ga je wel, maar we herstellen redelijk snel. Als we Oostenrijk binnen rijden een lange tocht die geleidelijk stijgt. Daar hoor ik iedere trap een aanlopend geluid, Leon maakt mij attent op een slag in mijn achterwiel. Stoppen dus, door het geweld heeft een spaak het begeven alleen moet hiervoor mijn cassette eraf. De sleutel hiervoor neemt Leon al jaren mee op de fietsvakantie’s en komt nu van pas. Hij trekt alle tassen leeg en komt met het mooie stuk gereedschap. Binnen een half uur kunnen wij onze weg vervolgen en dan…

Het mooiste van de dag een 7 km afdaling van 10%. De snelheids meter geeft 66 km/h aan, heerlijk en voor ik het door heb staan we in het dal.

In het dorp een pizza en nog nagenieten van dit stuk. De zon verdwijnt achter de wolken en bij Imst onze eindbestemming barst het los, we zitten net op een terras en besluiten de tent niet te gebruiken maar onze joker in te zetten. Gasthaus Sonne moet het worden. Twee lekkere bedden en ontbijt in de morgen, wat geniet ik van deze “kleine” dingen. Van pa en ma wat geld meegekregen voor dit soort dagen, hebben zij het weerbericht al eerder kunnen bekijken??? Heel fijn.

Hoop dat morgen de lucht weer klaart, het gaat nog steeds goed 1182 km…en 13 is een prima getal…jihoe

Naam: Leon
Plaats: Imst

Titel: Inn de drup

Na onze eerste alpenavond op de camping, waarbij we tot laat de contouren van de bergen konden aanschouwen, zitten we er nu heel anders bij. Ik heb de Zimmer Frei kaart moeten spelen. Maar we hebben het ook wel verdiend. Wat. Een. Dag!

Allereerst navigeren we met de nodige misverstanden ons een weg naar de koffie in Mittenberg. Het is steeds lastig te kiezen tussen de route uit het boekje van Reitsma, de Garmin, waarin die route door mij gekopieerd is gezet, maar die puntje bij paaltje, totaal niet overeenkomt met het boekje, en als laatste Google maps, die we vaak ten slotte ook maar raadplegen. En dan zijn er nog de bewegwijzerde routes die vaak heel nuttig zijn, maar als je er teveel op gaat rijden, gaat het ook nog wel eens mis. Vooral als je niet kan kiezen tussen je navigatie-opties. Vandaag zijn we dan ook zeker vier keer fout gereden, dat ons naar kansloze rotsweggetjes leidde, en over drukke verkeersaders liet kachelen.

Maar eenmaal op weg naar de eerste pas gaat het fantastisch. We kruipen de grens van Oostenrijk over. Bijna net zo’n mooi momentje als het bereiken van de Alpen, al stond daar helaas geen bordje: u bent nú in de Alpen. Daar geen foto van dus. Het eerste stuk is 1,8 kilometer a 7%. Bovengekomen is een mooie klamm, een kloof, door ik graag wil zien. Helaas wil Ray niet ook nog een kilometer over bergpaadjes wandelen, dus we trappen snel verder, 14 km a 1a2%. Eitje. Maar we bemerken een slag in het wiel van Ray. Hij is zo slim om voor de top de fiets aan de kant te zetten, op zoek naar de oorzaak. Daar loopt eea bijna spaak. Hoe vervang je zonder goed gereedschap een spaak in je achterwiel? Haha! Eindelijk komt dat lullige ronde dingetje van pas dat ik mij vijf jaar geleden voor mijn tocht uit Noorwegen heb laten aansmeren. Daarmee moet het lukken, als je er de juiste tang bij hebt. Die hebben we niet. Maar Ray is niet voor een gat te vangen. Hij drukt de tandwielen van zijn wiel in een half verrot houten bankje met een uiterste inspanning weet hij de boel los te krijgen en voor ik het weet zit de nieuwe spaak erin en de slag eruit. Ik blijf mijn bewondering voor deze kunsten uitspreken. Wat een handige Harry! Toch wel fijn als je daarna 7 km onafgebroken a10% af gaat dalen. Ondertussen ben ik van broek gewisseld. De pijn van de kont is in mijn eerste keuze broek niet grappig meer. De tweede broek heeft net andere drukpunten, dus het valt weer te doen.

Maar tijdens zo’n heftige lange afdaling viel je helemaal niks meer in je broek hoor. Je gaat in standje overleven. Houden de remblokjes het wel? Zijn de wielen niet te heet? Ga ik niet veel te hard? Ik tik de 60 net niet aan. Ray wel, die zie ik zelfs voorovergebogen nog wat extra snelheid maken om zijn persoonlijk record te breken. Terwijl ik steeds zo rechtop mogelijk zit om af te remmen. De hele afdaling (en een deel van de klim) heb ik gefilmd met de Go pro. Ziet er niet uit, met zo’n camera op je helm, maar het zijn hele gave beelden. En het uitzicht dat we tijdens die afdaling hebben is dat ook, zag ik tussen mijn betraande ogen door. Niet van ontroering, maar van snelheid.

Onderaan in het stadje Telfs eten we een pizza. Er barst een regenbui los, die ophoudt als we uitgegeten zijn. Voorspellingen zeggen dat het blijft regenen tot morgenavond. Maar als we weer op de fiets zitten, breekt de zon door en met een lekker windje in de rug vliegen we langs de Inn. Ik heb mijn zinnen gezet op een overnachting in Imst, dat schijnt een mooi stadje te zijn. Maar Ray rekent op een korte tocht en hij rekent uit dat we dan toch weer 80 km gaan rijden vandaag. Maar door de perfecte weersomstandigheden trappen we met frisse moed door, alle pijntjes negerend. Al verandert de weg in een klim en daal spektakel langs en over de Inn, prachtig om te zien, maar bultjes van 18% zijn bijna teveel. Maar de hel begint pas bij de rand van Imst. Het begint hard te waaien en de eerste druppels vallen. Zeer onheilspellend. In onze regenjassen besluiten we naar het centrum te gaan en daar te besluiten welke camping het wordt, of misschien dan toch een Zimmer Frei. We moeten weer anderhalve km klimmen, langs druk verkeer, in de regen. In een vieze stad. Vreselijk. Als we eindelijk een plek vinden om iets te drinken, barst binnen tien seconden een flinke hoos-en onweersbui los. Daar kan je geen tent in opzetten en daar wil je niet in slapen. Gelukkig vind ik op 50 meter van ons een gasthof. En er is een Zimmer Frei. Vanavond dikke pret in een Tiroler bed!

0C62494E-938D-4B7A-9430-D1B219616466 BC93B2FD-FBF0-4809-B293-53AB6FF3BB72 F2098EB6-632E-4621-9211-03601C9CFD68 9C2725A0-8FB7-4334-9967-234EBFA96190 6C28F76C-1368-4120-8739-2337595EE7D4 97134E94-BF92-4681-AA84-A7EF9DE1F5F2 0C451718-4319-43BD-A44D-664727670457 C26475B0-6FE9-4200-9F3E-F765420D104C 3A1778DE-BFF2-4052-9D2C-78D1BF5D3C08 6BB66812-A410-4247-BADE-BA84F26B518B
FE4B6973-77C1-4F25-B9B1-E35932BE5B8E

 

 

 

3 reacties

  1. Wat een avontuur!! Benieuwd naar de Go Pro video! Nog een beetje regen morgen maar daarna wordt het beter! Welterusten voor straks in het zachte Tirolerbed, lijkt me ook even welkom voor jullie derrières .

    Succes morgen, Grüß Gott

    RJ

  2. Leuk dat jullie in Imst zijn. Hier verbleef ik toen ik 15 jaar was en met mijn ouders een busrondreis maakte. Ik herinner me een excursie: naar het Garda meer! het komt in zicht!!

Geef een antwoord

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Post comment